English, Deutsch, Français, Italiana, Español, Polski & Nederlands		2025-50
	Feel free to respond, you can do it in your own language. Send us an email:		Previously published colums from apcchart  (year-week)
	mail: info@apcchart.com ©
	♫   Visione in movimento   ♫
	English		2025-34
	December is always a special month for the music world. It is the time when the charts fall into a kind of contradiction. On the one hand, there is the desire for novelty, for discovering new artists and fresh sounds that should fill the lists. On the other hand, there is the inevitable return of Christmas music – a phenomenon that has become so deeply embedded in the algorithms and formulas of the charts that it is impossible to ignore. Whoever looked at the EURO200 at the end of last year saw almost forty Christmas songs in the list. That is an overwhelming dominance that reignited the debate. Is this a faithful reflection of listening behavior, or an annual disruption of the musical ecosystem? It is not hard to understand why Christmas music returns so massively. It is not just music; it is a ritual, a collective memory that is reactivated every year. As soon as the first lights appear in November, listeners turn to the classics. "All I Want For Christmas Is You" by Mariah Carey, "Last Christmas" by Wham!, and "Driving Home For Christmas" by Chris Rea are just a few examples of songs that immediately climb back to the top of playlists. Streaming services see exponential growth, radio stations put these hits into rotation, and playlists are flooded with sleigh bells and choirs. It is therefore not surprising that the charts – based on measured data such as streams, sales, and airplay – reflect this trend. Christmas music is simply a product of mass consumption. And anyone who wants to see the chart as a mirror of society cannot deny that this is an honest picture: December is Christmas music. There are clear advantages to including Christmas music in the charts. A list that ignored it would present an artificial image. That would mean the editors intervene selectively and exclude popular tracks, which would undermine credibility. Christmas hits are also part of tradition. Their presence confirms that music is not only about novelty, but also about repetition and shared memories. For labels and artists, they are a goldmine. The annual return guarantees revenue and keeps catalogues alive. This also stimulates investment in new productions. Moreover, Christmas music crosses borders. A list with dozens of such songs shows that there is a universal repertoire that connects millions of people. "Do They Know It’s Christmas?" by Band Aid or "Happy Xmas (War Is Over)" by John Lennon and Yoko Ono have not only musical value, but also cultural and sometimes political significance. In short: Christmas music in the charts proves that rankings remain faithful to their measurable foundation. They are not taste-makers, but recorders of behavior. But there is also a downside. For many chart followers, December feels like a blockade. New songs have little chance of breaking through. A debuting artist who releases a single in November sees his chances vanish once the Christmas hype begins. The list is flooded with old titles, and the dynamic of discovery and renewal temporarily comes to a halt. In addition, a sense of monotony arises. Where the charts normally offer a mix of genres and styles, December becomes a homogeneous landscape of bells, choirs, and nostalgia. For the fan who follows the charts to spot new trends, this is frustrating. There is also an aesthetic argument: Christmas music is rarely innovative. It is the same titles that return year after year. This raises the question of whether a chart, which should be a thermometer of current music, does not become a museum once December arrives. It is as if the list freezes in a nostalgic bubble, where "Wonderful Christmastime" by Paul McCartney or "Fairytale of New York" by The Pogues with Kirsty MacColl claim the same place every year. And here we come to the heart of the discussion. Who is responsible for this annual dominance? Critics often point to the chart editor, as if he or she consciously chooses to let Christmas music dominate. But that is a misunderstanding. The editorial team works according to strict chart rules. These rules determine which data counts, how streams are weighted, how sales are recorded, and how airplay is measured. It is a procedural process in which subjective preferences play no role. The editor is, in a sense, only the messenger: he or she translates numbers into a ranking. If Christmas music is streamed en masse, it appears in the chart. Not because the editors want it, but because the data dictates it. It would even be unethical to ignore that data. A chart that excluded Christmas music would lose its foundation: the promise of being an objective reflection of what people actually listen to. The idea that the editors have the power to ban Christmas music is therefore an illusion. Of course, there are charts that experiment with filters – for example by separating older titles from new releases – but these are exceptions. Most rankings follow a uniform formula that leaves no room for subjective interventions. This means that the annual Christmas wave is not a choice of the editor, but of the audience. It is the listeners who massively return to the same songs. The chart is only the mirror that makes this behavior visible. Perhaps we should therefore conduct the discussion differently. Instead of blaming the editor, we should ask ourselves what it says about our culture that Christmas music has such power. Apparently, we long for repetition, certainty, nostalgia. In a time when music consumption is becoming increasingly fleeting, Christmas music provides an anchor. It is predictable, familiar, and collective. That may frustrate those who seek novelty, but it also shows that music is more than innovation. It is memory, ritual, and community. The chart shows this in December more clearly than ever. So whoever blames the chart editor for Christmas music disrupting the list misses the point. The editorial team does not decide who enters the chart or not; the rules and the data do. The chart is a mirror, not a curator. This means that the annual Christmas wave is not a mistake of the chart makers, but a choice of all of us. We are the ones who bring Mariah Carey back to number one. We are the ones who revive Wham! every year. We are the ones who make "Santa Claus Is Coming To Town" by Bruce Springsteen or "Step Into Christmas" by Elton John reappear. And as long as that happens, the chart will faithfully reflect it. The messenger can do nothing but translate the numbers. And whoever blames the messenger for showing the truth is in fact shooting at the mirror. Perhaps that is the real lesson of December: Christmas music in the charts is not a problem of the editors, but a reflection of our collective behavior. And whether you see it as a blessing or a curse, at least it is honest.		2025-33
			2025-32
			2025-31
			2025-30
			2025-29	2025-49
			2025-28	2025-48
			2025-27	2025-47
			2025-26	2025-46
			2025-25	2025-45
			2025-24	2025-44
			2025-23	2025-43
			2025-22	2025-42
			2025-21	2025-41
			2025-20	2025-40
			2025-19	2025-39
			2025-18	2025-38
			2025-17	2025-37
			2025-16	2025-36
			2025-15	2025-35
	Deutsch
	Dezember ist immer ein besonderer Monat für die Musikwelt. Es ist die Zeit, in der die Charts in eine Art Widerspruch geraten. Auf der einen Seite gibt es das Verlangen nach Neuem, nach der Entdeckung neuer Künstler und frischer Klänge, die die Listen füllen sollten. Auf der anderen Seite steht die unvermeidliche Rückkehr der Weihnachtsmusik – ein Phänomen, das sich so tief in die Algorithmen und Formeln der Charts eingebettet hat, dass es unmöglich ist, es zu übersehen. Wer die EURO200 Ende letzten Jahres betrachtete, sah fast vierzig Weihnachtssongs in der Liste. Das ist eine überwältigende Dominanz, die die Diskussion erneut entfachte. Ist dies ein ehrliches Spiegelbild des Hörverhaltens oder eine jährliche Störung des musikalischen Ökosystems? Es ist nicht schwer zu verstehen, warum Weihnachtsmusik so massiv zurückkehrt. Sie ist nicht einfach nur Musik; sie ist ein Ritual, eine kollektive Erinnerung, die jedes Jahr neu aktiviert wird. Sobald im November die ersten Lichter erscheinen, greifen die Hörer zu Klassikern. "All I Want For Christmas Is You" von Mariah Carey, "Last Christmas" von Wham! und "Driving Home For Christmas" von Chris Rea sind nur einige Beispiele für Songs, die sofort wieder ganz oben in den Playlists auftauchen. Streamingdienste verzeichnen exponentielle Zuwächse, Radiosender spielen diese Hits in Dauerschleife, und Playlists werden von Glöckchen und Chören überflutet. Es ist daher nicht verwunderlich, dass die Charts – basierend auf gemessenen Daten wie Streams, Verkäufen und Airplay – diesen Trend widerspiegeln. Weihnachtsmusik ist schlicht ein Produkt massiven Konsums. Und wer die Charts als Spiegel der Gesellschaft sehen will, kann kaum leugnen, dass dies ein ehrliches Bild ist: Dezember ist Weihnachtsmusik. Es gibt klare Vorteile, Weihnachtsmusik in die Charts aufzunehmen. Eine Liste, die sie ignorieren würde, würde ein künstliches Bild zeichnen. Das würde bedeuten, dass die Redaktion selektiv eingreift und populäre Titel ausschließt, was die Glaubwürdigkeit untergraben würde. Weihnachtshits sind zudem Teil einer Tradition. Ihre Präsenz bestätigt, dass Musik nicht nur Neuheit bedeutet, sondern auch Wiederholung und geteilte Erinnerungen. Für Labels und Künstler sind sie eine Goldgrube. Die jährliche Rückkehr garantiert Einnahmen und hält Kataloge lebendig. Das fördert auch Investitionen in neue Produktionen. Außerdem überschreitet Weihnachtsmusik Grenzen. Eine Liste mit Dutzenden solcher Songs zeigt, dass es ein universelles Repertoire gibt, das Millionen Menschen verbindet. "Do They Know It’s Christmas?" von Band Aid oder "Happy Xmas (War Is Over)" von John Lennon und Yoko Ono haben nicht nur musikalischen, sondern auch kulturellen und manchmal politischen Wert. Kurz gesagt: Weihnachtsmusik in den Charts beweist, dass die Rankings ihrem messbaren Fundament treu bleiben. Sie sind keine Geschmacksmacher, sondern Registratoren von Verhalten. Doch es gibt auch eine Kehrseite. Für viele Chart-Fans fühlt sich der Dezember wie eine Blockade an. Neue Songs haben kaum eine Chance, durchzubrechen. Ein Debütant, der im November eine Single veröffentlicht, sieht seine Chancen schwinden, sobald die Weihnachtswelle losbricht. Die Liste wird von alten Titeln überschwemmt, und die Dynamik von Entdeckung und Erneuerung kommt vorübergehend zum Stillstand. Zudem entsteht ein Gefühl der Monotonie. Wo die Charts normalerweise eine Mischung aus Genres und Stilen bieten, verwandelt sich der Dezember in eine homogene Landschaft aus Glöckchen, Chören und Nostalgie. Für den Fan, der die Charts verfolgt, um neue Trends zu entdecken, ist das frustrierend. Es gibt auch ein ästhetisches Argument: Weihnachtsmusik ist selten innovativ. Es sind dieselben Titel, die Jahr für Jahr zurückkehren. Da stellt sich die Frage, ob eine Chart, die doch ein Thermometer der Aktualität sein sollte, nicht im Dezember zu einem Museum wird. Es ist, als ob die Liste in einer nostalgischen Blase einfriert, in der "Wonderful Christmastime" von Paul McCartney oder "Fairytale of New York" von The Pogues mit Kirsty MacColl jedes Jahr denselben Platz beanspruchen. Und hier kommen wir zum Kern der Diskussion. Wer ist verantwortlich für diese jährliche Dominanz? Kritiker zeigen oft auf den Chart-Redakteur, als ob er bewusst entscheidet, Weihnachtsmusik dominieren zu lassen. Doch das ist ein Missverständnis. Die Redaktion arbeitet nach strengen Chartregeln. Diese Regeln bestimmen, welche Daten zählen, wie Streams gewichtet werden, wie Verkäufe erfasst und wie Airplay gemessen wird. Es ist ein prozeduraler Prozess, in dem subjektive Vorlieben keine Rolle spielen. Der Redakteur ist im Grunde nur der Bote: Er übersetzt Zahlen in eine Rangliste. Wenn Weihnachtsmusik massenhaft gestreamt wird, erscheint sie in der Chart. Nicht, weil die Redaktion es will, sondern weil die Daten es diktieren. Es wäre sogar unethisch, diese Daten zu ignorieren. Eine Chart, die Weihnachtsmusik ausschließt, würde ihr Fundament verlieren: das Versprechen, ein objektives Abbild dessen zu sein, was die Menschen tatsächlich hören. Die Vorstellung, dass die Redaktion die Macht hat, Weihnachtsmusik zu verbannen, ist also eine Illusion. Natürlich gibt es Charts, die mit Filtern experimentieren – etwa indem sie ältere Titel von neuen Veröffentlichungen trennen – aber das sind Ausnahmen. Die meisten Rankings folgen einer einheitlichen Formel, die keinen Raum für subjektive Eingriffe lässt. Das bedeutet, dass die jährliche Weihnachtswelle keine Entscheidung des Redakteurs ist, sondern des Publikums. Es sind die Hörer, die massenhaft zu denselben Songs zurückkehren. Die Chart ist nur der Spiegel, der dieses Verhalten sichtbar macht. Vielleicht sollten wir die Diskussion daher anders führen. Statt den Redakteur zu kritisieren, sollten wir uns fragen, was es über unsere Kultur aussagt, dass Weihnachtsmusik eine solche Kraft hat. Offenbar sehnen wir uns nach Wiederholung, Sicherheit, Nostalgie. In einer Zeit, in der Musikkonsum immer flüchtiger wird, bietet Weihnachtsmusik einen Anker. Sie ist vorhersehbar, vertraut und gemeinschaftlich. Das kann diejenigen frustrieren, die nach Neuem suchen, aber es zeigt auch, dass Musik mehr ist als Innovation. Sie ist Erinnerung, Ritual und Gemeinschaft. Die Charts zeigen das im Dezember vielleicht deutlicher als je zuvor. Wer also dem Chart-Redakteur vorwirft, dass Weihnachtsmusik die Liste verzerrt, verfehlt den Punkt. Die Redaktion entscheidet nicht, wer in die Chart kommt oder nicht; das tun die Regeln und die Daten. Die Chart ist ein Spiegel, kein Kurator. Das bedeutet, dass die jährliche Weihnachtswelle kein Fehler der Chartmacher ist, sondern eine Entscheidung von uns allen. Wir sind es, die Mariah Carey wieder auf Platz eins bringen. Wir sind es, die Wham! jedes Jahr zurückholen. Wir sind es, die "Santa Claus Is Coming To Town" von Bruce Springsteen oder "Step Into Christmas" von Elton John wieder auftauchen lassen. Und solange das geschieht, wird die Chart es treu widerspiegeln. Der Bote kann nichts anderes tun, als die Zahlen zu übersetzen. Und wer dem Boten vorwirft, die Wahrheit zu zeigen, schießt in Wirklichkeit auf den Spiegel. Vielleicht ist das die eigentliche Lektion des Dezembers: Weihnachtsmusik in den Charts ist kein Problem der Redaktion, sondern ein Spiegel unseres kollektiven Verhaltens. Und ob man das nun als Segen oder Fluch betrachtet – es ist zumindest ehrlich.
	Français
	Décembre est toujours un mois particulier pour le monde de la musique. C’est le moment où les classements se retrouvent dans une sorte de contradiction. D’un côté, il y a le désir de nouveauté, de découvrir de nouveaux artistes et des sons frais qui devraient remplir les listes. De l’autre, il y a le retour inévitable de la musique de Noël, un phénomène qui s’est enraciné si profondément dans les algorithmes et les formules des classements qu’il est impossible de l’ignorer. Qui a regardé la EURO200 à la fin de l’année dernière a vu près de quarante chansons de Noël dans la liste. C’est une domination écrasante qui a relancé le débat. Est-ce un reflet fidèle du comportement des auditeurs ou une perturbation annuelle de l’écosystème musical ? Il n’est pas difficile de comprendre pourquoi la musique de Noël revient avec autant de force. Ce n’est pas une simple musique ; c’est un rituel, une mémoire collective qui se réactive chaque année. Dès que les premières lumières apparaissent en novembre, les auditeurs se tournent vers les classiques. "All I Want For Christmas Is You" de Mariah Carey, "Last Christmas" de Wham! et "Driving Home For Christmas" de Chris Rea ne sont que quelques exemples de titres qui reviennent immédiatement en tête des playlists. Les plateformes de streaming enregistrent une hausse exponentielle, les stations de radio diffusent ces succès en boucle et les playlists se remplissent de clochettes et de chœurs. Il n’est donc pas surprenant que les classements, basés sur des données mesurées – écoutes, ventes, diffusions – reflètent cette tendance. La musique de Noël est simplement un produit de consommation massive. Et qui veut voir le classement comme un miroir de la société ne peut nier que c’est une image fidèle : décembre, c’est la musique de Noël. Il y a des avantages évidents à inclure la musique de Noël dans les classements. Une liste qui l’ignorerait montrerait une image artificielle. Cela signifierait que la rédaction intervient de manière sélective et exclut des titres populaires, ce qui nuirait à la crédibilité. Les succès de Noël font partie d’une tradition. Leur présence confirme que la musique n’est pas seulement nouveauté, mais aussi répétition et souvenirs partagés. Pour les labels et les artistes, c’est une mine d’or. Le retour annuel garantit des revenus et maintient les catalogues en vie. Cela stimule aussi de nouvelles productions. De plus, la musique de Noël dépasse les frontières. Une liste avec des dizaines de ces titres montre qu’il existe un répertoire universel qui relie des millions de personnes. "Do They Know It’s Christmas?" de Band Aid ou "Happy Xmas (War Is Over)" de John Lennon et Yoko Ono ont non seulement une valeur musicale, mais aussi culturelle et parfois politique. En bref : la musique de Noël dans les classements prouve que les rankings restent fidèles à leur fondement mesurable. Ils ne sont pas des faiseurs de goût, mais des enregistreurs de comportements. Mais il y a aussi un revers. Pour beaucoup de fans des classements, décembre est un blocage. Les nouvelles chansons ont peu de chances de percer. Un artiste débutant qui sort un single en novembre voit ses chances disparaître quand la fièvre de Noël éclate. La liste est envahie par des titres anciens et la dynamique de découverte et de nouveauté s’arrête. Il apparaît aussi une sensation de monotonie. Là où normalement le classement offre un mélange de genres et de styles, décembre devient un paysage homogène de clochettes, de chœurs et de nostalgie. Pour le fan qui suit les classements afin de repérer de nouvelles tendances, c’est frustrant. Il y a aussi un argument esthétique : la musique de Noël est rarement innovante. Ce sont les mêmes titres qui reviennent année après année. On peut se demander si une liste, qui devrait être un thermomètre de l’actualité, ne devient pas un musée en décembre. C’est comme si le classement se figeait dans une bulle nostalgique, où "Wonderful Christmastime" de Paul McCartney ou "Fairytale of New York" des Pogues avec Kirsty MacColl réclament chaque année la même place. Et voici le cœur de la discussion. Qui est responsable de cette domination annuelle ? Les critiques pointent souvent l’éditeur du classement, comme s’il choisissait consciemment de laisser la musique de Noël dominer. Mais c’est une erreur. La rédaction travaille selon des règles strictes. Ces règles déterminent quelles données comptent, comment les écoutes sont pondérées, comment les ventes sont enregistrées et comment la radio est mesurée. C’est un processus procédural où il n’y a pas de place pour des préférences subjectives. L’éditeur est, en un sens, seulement le messager : il traduit les chiffres en un classement. Si la musique de Noël est massivement écoutée, elle apparaît dans la liste. Pas parce que la rédaction le veut, mais parce que les données l’imposent. Il serait même peu éthique d’ignorer ces données. Une liste qui exclurait la musique de Noël perdrait son fondement : la promesse d’être un reflet objectif de ce que les gens écoutent réellement. L’idée que la rédaction ait le pouvoir d’exclure la musique de Noël est une illusion. Bien sûr, il existe des classements qui expérimentent avec des filtres – par exemple en séparant les anciens titres des nouvelles sorties – mais ce sont des exceptions. La plupart appliquent une formule uniforme qui ne laisse pas de place à des interventions subjectives. Cela signifie que la vague de Noël annuelle n’est pas un choix de l’éditeur, mais du public. Ce sont les auditeurs qui reviennent massivement aux mêmes chansons. Le classement est seulement le miroir qui montre ce comportement. Peut-être devrions-nous repenser le débat. Au lieu de blâmer l’éditeur, il vaut mieux se demander ce que cela dit de notre culture que la musique de Noël ait une telle force. Apparemment, nous cherchons la répétition, la sécurité, la nostalgie. À une époque où la consommation musicale est de plus en plus fugace, la musique de Noël offre un ancrage. Elle est prévisible, familière et collective. Cela peut frustrer ceux qui cherchent de la nouveauté, mais cela montre aussi que la musique est plus que l’innovation. C’est mémoire, rituel et communauté. Le classement le montre en décembre plus clairement que jamais. Celui qui accuse l’éditeur du classement de laisser la musique de Noël perturber le ranking ne comprend pas le problème. La rédaction ne décide pas qui entre ou non ; ce sont les règles et les données qui le font. La liste est un miroir, pas un curateur. Cela signifie que la vague de Noël annuelle n’est pas une erreur des créateurs des classements, mais un choix de nous tous. C’est nous qui remettons Mariah Carey au numéro un. C’est nous qui ramenons Wham! chaque année. C’est nous qui faisons réapparaître "Santa Claus Is Coming To Town" de Bruce Springsteen ou "Step Into Christmas" d’Elton John. Et tant que cela se produira, la liste le reflétera fidèlement. Le messager ne peut rien faire d’autre que traduire les chiffres. Et celui qui accuse le messager de montrer la vérité s’en prend en réalité au miroir. Peut-être est-ce la véritable leçon de décembre : la musique de Noël dans les classements n’est pas un problème de la rédaction, mais un reflet de notre comportement collectif. Et que l’on considère cela comme une bénédiction ou une malédiction, au moins c’est honnête.
	Italiana
	Dicembre è sempre un mese speciale per il mondo della musica. È il momento in cui le classifiche entrano in una sorta di contraddizione. Da una parte c’è il desiderio di novità, di scoprire nuovi artisti e suoni freschi che dovrebbero riempire le liste. Dall’altra c’è l’inevitabile ritorno della musica natalizia, un fenomeno che si è radicato così profondamente negli algoritmi e nelle formule delle classifiche che è impossibile ignorarlo. Chi ha guardato la EURO200 alla fine dello scorso anno ha visto quasi quaranta canzoni natalizie nella lista. È una dominazione travolgente che ha riacceso il dibattito. È un riflesso fedele del comportamento degli ascoltatori o una perturbazione annuale dell’ecosistema musicale? Non è difficile capire perché la musica natalizia ritorni con tanta forza. Non è semplice musica; è un rituale, una memoria collettiva che si riattiva ogni anno. Non appena compaiono le prime luci a novembre, gli ascoltatori tornano ai classici. "All I Want For Christmas Is You" di Mariah Carey, "Last Christmas" degli Wham! e "Driving Home For Christmas" di Chris Rea sono solo alcuni esempi di brani che tornano subito ai vertici delle playlist. Le piattaforme di streaming registrano un aumento esponenziale, le stazioni radio mettono questi successi in rotazione e le playlist si riempiono di campanelli e cori. Non sorprende che le classifiche, basate su dati misurati – stream, vendite, passaggi radio – riflettano questa tendenza. La musica natalizia è semplicemente un prodotto di consumo di massa. E chi vuole vedere la classifica come specchio della società non può negare che sia un’immagine fedele: dicembre è musica natalizia. Ci sono vantaggi evidenti nell’includere la musica natalizia nelle classifiche. Una lista che la ignorasse mostrerebbe un’immagine artificiale. Vorrebbe dire che la redazione interviene in modo selettivo e lascia fuori brani popolari, danneggiando la credibilità. I successi natalizi fanno parte di una tradizione. La loro presenza conferma che la musica non è solo novità, ma anche ripetizione e ricordi condivisi. Per le etichette e gli artisti sono una miniera d’oro. Il ritorno annuale garantisce entrate e mantiene vivi i cataloghi. Questo stimola anche nuove produzioni. Inoltre la musica natalizia supera i confini. Una lista con decine di questi brani mostra che esiste un repertorio universale che unisce milioni di persone. "Do They Know It’s Christmas?" dei Band Aid o "Happy Xmas (War Is Over)" di John Lennon e Yoko Ono hanno non solo valore musicale, ma anche culturale e talvolta politico. In breve: la musica natalizia nelle classifiche dimostra che i ranking restano fedeli al loro fondamento misurabile. Non sono creatori di gusto, ma registratori di comportamenti. Ma c’è anche un lato negativo. Per molti fan delle classifiche, dicembre è un blocco. Le nuove canzoni hanno poche possibilità di emergere. Un artista debuttante che pubblica un singolo a novembre vede le sue chance svanire quando esplode la febbre natalizia. La lista si riempie di titoli vecchi e la dinamica di scoperta e novità si ferma. Inoltre nasce una sensazione di monotonia. Dove di solito la classifica offre un mix di generi e stili, dicembre diventa un paesaggio omogeneo di campanelli, cori e nostalgia. Per il fan che segue le classifiche per individuare nuove tendenze, è frustrante. C’è anche un argomento estetico: la musica natalizia raramente è innovativa. Sono gli stessi titoli che tornano anno dopo anno. Sorge la domanda se una classifica, che dovrebbe essere un termometro dell’attualità, non diventi un museo a dicembre. È come se la lista si congelasse in una bolla nostalgica, dove "Wonderful Christmastime" di Paul McCartney o "Fairytale of New York" dei Pogues con Kirsty MacColl reclamano ogni anno lo stesso spazio. E qui arriviamo al cuore della discussione. Chi è responsabile di questa dominazione annuale? I critici spesso indicano l’editore della classifica, come se scegliesse consapevolmente di far dominare la musica natalizia. Ma è un errore. La redazione lavora secondo regole rigide. Quelle norme stabiliscono quali dati contano, come si ponderano gli stream, come si registrano le vendite e come si misura la radio. È un processo procedurale in cui non c’è spazio per preferenze soggettive. L’editore è, in un certo senso, solo il messaggero: traduce i numeri in una classifica. Se la musica natalizia viene riprodotta massicciamente, appare nella lista. Non perché la redazione lo voglia, ma perché i dati lo impongono. Sarebbe persino poco etico ignorare quei dati. Una lista che escludesse la musica natalizia perderebbe il suo fondamento: la promessa di essere un riflesso obiettivo di ciò che la gente ascolta davvero. L’idea che la redazione abbia il potere di escludere la musica natalizia è un’illusione. Certo, ci sono classifiche che sperimentano con filtri – ad esempio separando i brani vecchi dalle nuove uscite – ma sono eccezioni. La maggior parte applica una formula uniforme che non lascia spazio a interventi soggettivi. Questo significa che l’ondata natalizia annuale non è una scelta dell’editore, ma del pubblico. Sono gli ascoltatori che tornano massicciamente alle stesse canzoni. La classifica è solo lo specchio che mostra quel comportamento. Forse dovremmo ripensare il dibattito. Invece di lamentarci dell’editore, conviene chiederci cosa dice della nostra cultura il fatto che la musica natalizia abbia tanta forza. Evidentemente cerchiamo ripetizione, sicurezza, nostalgia. In tempi in cui il consumo musicale è sempre più fugace, la musica natalizia offre un ancoraggio. È prevedibile, familiare e collettiva. Può frustrare chi cerca novità, ma dimostra anche che la musica è più che innovazione. È memoria, rituale e comunità. La classifica lo mostra a dicembre più chiaramente che mai. Chi accusa l’editore della classifica di far sì che la musica natalizia alteri il ranking non coglie il punto. La redazione non decide chi entra o no; lo fanno le regole e i dati. La lista è uno specchio, non un curatore. Questo significa che l’ondata natalizia annuale non è un errore dei creatori delle classifiche, ma una scelta di tutti noi. Siamo noi a riportare Mariah Carey al numero uno. Siamo noi a far tornare Wham! ogni anno. Siamo noi a far riapparire "Santa Claus Is Coming To Town" di Bruce Springsteen o "Step Into Christmas" di Elton John. E finché accadrà, la lista lo rifletterà fedelmente. Il messaggero non può fare altro che tradurre i numeri. E chi accusa il messaggero di mostrare la verità, in realtà se la prende con lo specchio. Forse questa è la vera lezione di dicembre: la musica natalizia nelle classifiche non è un problema della redazione, ma un riflesso del nostro comportamento collettivo. E che lo si consideri una benedizione o una maledizione, almeno è onesto.
	Español
	Diciembre es siempre un mes especial para el mundo de la música. Es el momento en que las listas de éxitos entran en una especie de contradicción. Por un lado está el deseo de novedad, de descubrir nuevos artistas y sonidos frescos que deberían llenar los rankings. Por otro lado aparece el inevitable regreso de la música navideña, un fenómeno que se ha incrustado tan profundamente en los algoritmos y fórmulas de las listas que resulta imposible ignorarlo. Quien miró la EURO200 a finales del año pasado vio casi cuarenta canciones navideñas en el listado. Es una dominación abrumadora que volvió a encender el debate. ¿Es esto un reflejo fiel del comportamiento de los oyentes o una alteración anual del ecosistema musical? No es difícil entender por qué la música navideña regresa con tanta fuerza. No es música cualquiera; es un ritual, una memoria colectiva que se reactiva cada año. En cuanto aparecen las primeras luces en noviembre, los oyentes recurren a los clásicos. "All I Want For Christmas Is You" de Mariah Carey, "Last Christmas" de Wham! y "Driving Home For Christmas" de Chris Rea son solo algunos ejemplos de canciones que vuelven de inmediato a lo más alto de las listas de reproducción. Las plataformas de streaming registran un aumento exponencial, las emisoras de radio ponen estos temas en rotación y las playlists se llenan de campanillas y coros. No sorprende que las listas de éxitos, basadas en datos medidos – reproducciones, ventas, emisiones – reflejen esta tendencia. La música navideña es simplemente un producto de consumo masivo. Y quien quiera ver la lista como espejo de la sociedad no puede negar que es una imagen fiel: diciembre es música navideña. Hay ventajas claras en incluir música navideña en las listas. Una lista que la ignorara mostraría una imagen artificial. Significaría que la redacción interviene de manera selectiva y deja fuera canciones populares, lo que dañaría la credibilidad. Los éxitos navideños son parte de una tradición. Su presencia confirma que la música no es solo novedad, sino también repetición y recuerdos compartidos. Para las discográficas y artistas son una mina de oro. El regreso anual garantiza ingresos y mantiene vivos los catálogos. Eso también impulsa nuevas producciones. Además, la música navideña supera fronteras. Una lista con decenas de estos temas muestra que existe un repertorio universal que conecta a millones de personas. "Do They Know It’s Christmas?" de Band Aid o "Happy Xmas (War Is Over)" de John Lennon y Yoko Ono tienen no solo valor musical, sino también cultural e incluso político. En resumen: la música navideña en las listas demuestra que los rankings siguen fieles a su fundamento medible. No son creadores de gusto, sino registradores de comportamiento. Pero también hay un lado negativo. Para muchos seguidores de las listas, diciembre es un bloqueo. Las canciones nuevas apenas tienen oportunidad de abrirse camino. Un artista debutante que lanza un sencillo en noviembre ve cómo sus posibilidades se desvanecen cuando estalla la fiebre navideña. La lista se llena de títulos antiguos y la dinámica de descubrimiento y novedad se detiene. Además surge una sensación de monotonía. Donde normalmente la lista ofrece una mezcla de géneros y estilos, diciembre se convierte en un paisaje homogéneo de campanillas, coros y nostalgia. Para el fan que sigue las listas buscando nuevas tendencias, eso resulta frustrante. También existe un argumento estético: la música navideña rara vez es innovadora. Son los mismos títulos que regresan año tras año. Surge la pregunta de si una lista que debería ser termómetro de la actualidad no se convierte en un museo en diciembre. Es como si el ranking quedara congelado en una burbuja nostálgica, donde "Wonderful Christmastime" de Paul McCartney o "Fairytale of New York" de The Pogues con Kirsty MacColl reclaman cada año el mismo espacio. Y aquí llegamos al núcleo de la discusión. ¿Quién es responsable de esta dominación anual? Los críticos suelen señalar al editor de la lista, como si eligiera conscientemente que la música navideña domine. Pero eso es un error. La redacción trabaja según reglas estrictas. Esas normas determinan qué datos cuentan, cómo se ponderan las reproducciones, cómo se registran las ventas y cómo se mide la radio. Es un proceso procedimental en el que no hay lugar para preferencias subjetivas. El editor es, en cierto modo, solo el mensajero: traduce cifras en un ranking. Si la música navideña se reproduce masivamente, aparece en la lista. No porque la redacción lo quiera, sino porque los datos lo dictan. Sería incluso poco ético ignorar esos datos. Una lista que excluyera la música navideña perdería su fundamento: la promesa de ser un reflejo objetivo de lo que la gente realmente escucha. La idea de que la redacción tiene poder para excluir la música navideña es una ilusión. Claro que hay listas que experimentan con filtros – por ejemplo separando canciones antiguas de lanzamientos nuevos – pero son excepciones. La mayoría aplica una fórmula uniforme que no deja espacio para intervenciones subjetivas. Eso significa que la ola navideña anual no es una elección del editor, sino del público. Son los oyentes quienes vuelven masivamente a las mismas canciones. La lista es solo el espejo que muestra ese comportamiento. Quizás deberíamos replantear el debate. En lugar de culpar al editor, conviene preguntarnos qué dice de nuestra cultura que la música navideña tenga tanta fuerza. Evidentemente buscamos repetición, seguridad, nostalgia. En tiempos en que el consumo musical es cada vez más fugaz, la música navideña ofrece un ancla. Es previsible, familiar y colectiva. Puede frustrar a quienes buscan novedad, pero también demuestra que la música es más que innovación. Es memoria, ritual y comunidad. La lista lo muestra en diciembre más claramente que nunca. Quien culpa al editor de la lista de que la música navideña altere el ranking no entiende el punto. La redacción no decide quién entra o no; lo hacen las reglas y los datos. La lista es un espejo, no un curador. Eso significa que la ola navideña anual no es un error de los creadores de listas, sino una elección de todos nosotros. Somos nosotros quienes volvemos a poner a Mariah Carey en el número uno. Somos nosotros quienes traemos de vuelta a Wham! cada año. Somos nosotros quienes hacemos que "Santa Claus Is Coming To Town" de Bruce Springsteen o "Step Into Christmas" de Elton John reaparezcan. Y mientras eso ocurra, la lista lo reflejará fielmente. El mensajero no puede hacer otra cosa que traducir las cifras. Y quien culpa al mensajero por mostrar la verdad, en realidad dispara contra el espejo. Tal vez esa sea la verdadera lección de diciembre: la música navideña en las listas no es un problema de la redacción, sino un reflejo de nuestro comportamiento colectivo. Y lo consideres bendición o maldición, al menos es honesto.
	Polski
	Grudzień jest zawsze szczególnym miesiącem dla świata muzyki. To czas, w którym listy przebojów wpadają w osobliwy rozdźwięk. Z jednej strony istnieje potrzeba nowości, odkrywania nowych artystów i świeżych brzmień, które powinny wypełniać zestawienia. Z drugiej strony pojawia się nieunikniony powrót muzyki świątecznej – zjawiska, które tak mocno zakorzeniło się w algorytmach i formułach list, że nie sposób go pominąć. Kto spojrzał na EURO200 pod koniec ubiegłego roku, zobaczył prawie czterdzieści piosenek świątecznych w zestawieniu. To przytłaczająca dominacja, która ponownie wywołała dyskusję. Czy to uczciwe odzwierciedlenie zachowań słuchaczy, czy raczej coroczne zaburzenie muzycznego ekosystemu? Nie jest trudno zrozumieć, dlaczego muzyka świąteczna powraca tak masowo. To nie jest zwykła muzyka; to rytuał, zbiorowa pamięć, która co roku zostaje ponownie uruchomiona. Gdy w listopadzie pojawiają się pierwsze światełka, słuchacze sięgają po klasyki. "All I Want For Christmas Is You" Mariah Carey, "Last Christmas" Wham! czy "Driving Home For Christmas" Chrisa Rea to tylko przykłady utworów, które natychmiast wracają na szczyt playlist. Serwisy streamingowe notują gwałtowny wzrost odtworzeń, stacje radiowe grają te hity w rotacji, a listy odtwarzania zalewają dzwoneczki i chóry. Nic dziwnego, że listy przebojów – oparte na danych: streamach, sprzedaży, emisjach radiowych – odzwierciedlają ten trend. Muzyka świąteczna jest po prostu produktem masowej konsumpcji. A kto chce widzieć listę przebojów jako lustro społeczeństwa, nie może zaprzeczyć, że to uczciwy obraz: grudzień to muzyka świąteczna. Są wyraźne zalety uwzględniania muzyki świątecznej w listach przebojów. Lista, która by ją ignorowała, przedstawiałaby sztuczny obraz. Oznaczałoby to, że redakcja wybiórczo ingeruje i pomija popularne utwory, co podważa wiarygodność. Hity świąteczne są częścią tradycji. Ich obecność w zestawieniach potwierdza, że muzyka to nie tylko nowość, ale także powtarzalność i wspólne wspomnienia. Dla wytwórni i artystów to kopalnia złota. Coroczny powrót gwarantuje dochody i utrzymuje katalogi przy życiu. To z kolei zachęca do inwestowania w nowe produkcje. Muzyka świąteczna przekracza też granice. Lista z dziesiątkami takich utworów pokazuje, że istnieje uniwersalny repertuar, który łączy miliony ludzi. "Do They Know It’s Christmas?" Band Aid czy "Happy Xmas (War Is Over)" Johna Lennona i Yoko Ono mają nie tylko wartość muzyczną, ale też kulturową, a czasem polityczną. Krótko mówiąc: obecność muzyki świątecznej w listach przebojów dowodzi, że zestawienia pozostają wierne swojemu fundamentowi – mierzalnym danym. Nie są twórcami smaku, lecz rejestratorami zachowań. Ale jest też druga strona medalu. Dla wielu fanów list przebojów grudzień to blokada. Nowe utwory mają niewielką szansę na przebicie się. Debiutujący artysta, który wydaje singiel w listopadzie, widzi, jak jego szanse znikają, gdy zaczyna się świąteczna gorączka. Lista zostaje zalana starymi tytułami, a dynamika odkrywania i nowości chwilowo zamiera. Pojawia się też poczucie monotonii. Tam, gdzie zwykle lista przebojów oferuje mieszankę gatunków i stylów, grudzień zamienia się w jednolity krajobraz dzwoneczków, chórów i nostalgii. Dla fana, który śledzi zestawienia, by dostrzegać nowe trendy, to frustrujące. Dochodzi jeszcze argument estetyczny: muzyka świąteczna rzadko jest nowatorska. To te same tytuły, które wracają rok po roku. Powstaje pytanie, czy lista przebojów, która powinna być termometrem aktualności, nie staje się muzeum, gdy nadchodzi grudzień. To tak, jakby zestawienie zamarzało w nostalgicznej bańce, w której "Wonderful Christmastime" Paula McCartneya czy "Fairytale of New York" The Pogues z Kirsty MacColl co roku zajmują te same miejsca. I tu dochodzimy do sedna dyskusji. Kto odpowiada za tę coroczną dominację? Krytycy często wskazują na redaktora listy przebojów, jakby to on świadomie wybierał, by muzyka świąteczna zdominowała zestawienie. Ale to nieporozumienie. Redakcja działa według ścisłych zasad. To reguły określają, które dane się liczą, jak waży się streamy, jak rejestruje sprzedaż i emisje radiowe. To proces proceduralny, w którym nie ma miejsca na subiektywne preferencje. Redaktor jest w gruncie rzeczy tylko posłańcem: tłumaczy liczby na ranking. Jeśli muzyka świąteczna jest masowo odtwarzana, pojawia się w zestawieniu. Nie dlatego, że redakcja tego chce, ale dlatego, że tak mówią dane. Byłoby wręcz nieetyczne ignorować te dane. Lista, która wykluczałaby muzykę świąteczną, straciłaby fundament: obietnicę, że jest obiektywnym obrazem tego, czego ludzie faktycznie słuchają. Myśl, że redakcja ma władzę, by wykluczyć muzykę świąteczną, jest złudzeniem. Owszem, istnieją listy, które eksperymentują z filtrami – na przykład oddzielając starsze utwory od nowych – ale to wyjątki. Większość zestawień stosuje jednolitą formułę, która nie daje miejsca na subiektywne ingerencje. To oznacza, że coroczna świąteczna fala nie jest wyborem redaktora, lecz wyborem publiczności. To słuchacze masowo wracają do tych samych piosenek. Lista jest tylko lustrem, które to zachowanie pokazuje. Może więc powinniśmy inaczej prowadzić tę dyskusję. Zamiast narzekać na redakcję, warto zapytać, co mówi o naszej kulturze fakt, że muzyka świąteczna ma taką siłę. Najwyraźniej tęsknimy za powtarzalnością, pewnością, nostalgią. W czasach, gdy konsumpcja muzyki staje się coraz bardziej ulotna, muzyka świąteczna daje oparcie. Jest przewidywalna, znajoma i wspólna. Może to irytować tych, którzy szukają nowości, ale pokazuje też, że muzyka to nie tylko innowacja. To także pamięć, rytuał i wspólnota. Lista przebojów pokazuje to w grudniu wyraźniej niż kiedykolwiek. Kto więc obwinia redaktora listy przebojów o to, że muzyka świąteczna zaburza zestawienie, nie trafia w sedno. Redakcja nie decyduje, kto znajdzie się w rankingu; decydują o tym reguły i dane. Lista przebojów jest lustrem, nie kuratorem. To oznacza, że coroczna świąteczna fala nie jest błędem twórców list, lecz wyborem nas wszystkich. To my ponownie wynosimy Mariah Carey na pierwsze miejsce. To my co roku przywołujemy Wham!. To my sprawiamy, że "Santa Claus Is Coming To Town" Bruce’a Springsteena czy "Step Into Christmas" Eltona Johna wracają. I dopóki tak będzie, lista będzie to wiernie odzwierciedlać. Posłaniec nie może zrobić nic innego, jak tylko przełożyć liczby. A kto obwinia posłańca o to, że pokazuje prawdę, tak naprawdę strzela w lustro.
	Nederlands
	December is altijd een bijzondere maand voor de muziekwereld. Het is de tijd waarin de hitlijsten in een merkwaardige spagaat terechtkomen. Aan de ene kant is er de drang naar vernieuwing, naar het ontdekken van nieuwe artiesten en frisse klanken die de lijsten zouden moeten vullen. Aan de andere kant is er de onvermijdelijke terugkeer van kerstmuziek, een fenomeen dat zich inmiddels zo stevig in de algoritmes en formules van de charts heeft genesteld dat het onmogelijk lijkt om er nog omheen te gaan. Wie de EURO200 eind vorig jaar bekeek, zag bijna veertig kerstsongs in de lijst staan. Dat is een overweldigende dominantie die de discussie opnieuw deed oplaaien. Is dit een eerlijke weergave van luistergedrag, of een jaarlijkse ontwrichting van het muzikale ecosysteem? Het is niet moeilijk te begrijpen waarom kerstmuziek zo massaal terugkeert. Kerstmuziek is niet zomaar muziek; het is een ritueel, een collectieve herinnering die elk jaar opnieuw wordt geactiveerd. Zodra de eerste lichtjes in november verschijnen, grijpen luisteraars naar klassiekers. "All I Want For Christmas Is You" van Mariah Carey, "Last Christmas" van Wham! en "Driving Home For Christmas" van Chris Rea zijn slechts enkele voorbeelden van nummers die meteen weer bovenaan de playlists verschijnen. Streamingdiensten zien de cijfers exponentieel stijgen, radiostations draaien de hits in rotatie, en playlists worden overspoeld door sleigh bells en koortjes. Het is dus niet vreemd dat hitlijsten, die nu eenmaal gebaseerd zijn op gemeten data – streams, verkopen, airplay – deze trend weerspiegelen. Kerstmuziek is simpelweg een product van massale consumptie. En wie de hitlijst wil zien als spiegel van de samenleving, kan moeilijk ontkennen dat dit een eerlijk beeld is: december ís kerstmuziek. Er zijn duidelijke voordelen aan het opnemen van kerstmuziek in de hitlijsten. Een chart die kerstmuziek negeert, zou een kunstmatig beeld schetsen. Het zou betekenen dat de redactie selectief ingrijpt en populaire tracks buiten de lijst houdt, wat de geloofwaardigheid aantast. Kersthits zijn bovendien deel van een traditie. Hun aanwezigheid in de charts bevestigt dat muziek niet alleen een kwestie van nieuwigheid is, maar ook van herhaling en gedeelde herinneringen. Voor labels en artiesten zijn kersthits een goudmijn. De jaarlijkse terugkeer garandeert inkomsten en houdt catalogi levend. Dat stimuleert ook investeringen in nieuwe muziekproducties. Daarnaast overstijgt kerstmuziek grenzen. Een lijst met tientallen kerstsongs laat zien dat er een universeel repertoire bestaat dat miljoenen mensen verbindt. Denk aan "Do They Know It’s Christmas?" van Band Aid of "Happy Xmas (War Is Over)" van John Lennon en Yoko Ono. Deze nummers hebben niet alleen een muzikale waarde, maar ook een culturele en soms zelfs politieke lading. Kortom: kerstmuziek in de charts is een bewijs dat hitlijsten trouw blijven aan hun meetbare fundament. Ze zijn geen smaakmakers, maar registratoren van gedrag. Toch is er ook een keerzijde. Voor veel volgers van hitparades voelt december als een blokkade. Nieuwe songs hebben nauwelijks kans om door te breken. Een debuterende artiest die in november een single uitbrengt, ziet zijn kansen verdampen zodra de kersthype losbarst. De lijst wordt overspoeld door oude titels, waardoor de dynamiek van ontdekking en vernieuwing tijdelijk stilvalt. Daarnaast ontstaat er een gevoel van monotonie. Waar een hitlijst normaal een mix van genres en stijlen biedt, verandert december in een homogeen landschap van belletjes, koortjes en nostalgie. Voor de fan die de charts volgt om nieuwe trends te spotten, is dat ronduit frustrerend. Er speelt ook een esthetisch argument: kerstmuziek is vaak niet vernieuwend. Het zijn dezelfde titels die jaar na jaar terugkeren. Dat roept de vraag op of een hitlijst, die toch een thermometer van de actualiteit zou moeten zijn, niet verwordt tot een museum zodra december aanbreekt. Het is alsof de lijst tijdelijk bevriest in een nostalgische bubbel, waarin "Wonderful Christmastime" van Paul McCartney en "Fairytale of New York" van The Pogues en Kirsty MacColl elk jaar opnieuw dezelfde plek opeisen. En hier komen we bij de kern van de discussie. Wie is verantwoordelijk voor deze jaarlijkse dominantie? Critici wijzen vaak naar de samensteller van de hitparade, alsof die bewust kiest om kerstmuziek te laten overheersen. Maar dat is een misvatting. De redactie van een hitlijst werkt volgens strikte chartrules. Die regels bepalen welke data meetelt, hoe streams worden gewogen, hoe verkopen worden geregistreerd en hoe airplay wordt verwerkt. Het is een procedureel proces, waarin subjectieve voorkeuren geen rol spelen. De samensteller is, in zekere zin, slechts de boodschapper: hij of zij vertaalt cijfers naar een ranglijst. Als kerstmuziek massaal gestreamd wordt, dan verschijnt ze in de chart. Niet omdat de redactie dat wil, maar omdat de data dat dicteert. Het zou zelfs onethisch zijn om die data te negeren. Een chart die kerstmuziek uitsluit, zou zijn fundament verliezen: de belofte dat het een objectieve weergave is van wat mensen daadwerkelijk luisteren. Het idee dat de redactie de macht heeft om kerstmuziek te weren, is dus een illusie. Natuurlijk zijn er hitlijsten die experimenteren met filters – bijvoorbeeld door catalogusnummers te scheiden van nieuwe releases – maar dat zijn uitzonderingen. De meeste charts hanteren een uniforme formule, en die formule laat geen ruimte voor subjectieve ingrepen. Dat betekent dat de jaarlijkse kersthype niet een keuze is van de samensteller, maar een keuze van het publiek. Het zijn de luisteraars die massaal teruggrijpen naar dezelfde songs. De chart is slechts de spiegel die dat gedrag zichtbaar maakt. Misschien moeten we de discussie daarom verleggen. In plaats van te klagen over de samensteller, zouden we ons kunnen afvragen wat het zegt over onze cultuur dat kerstmuziek zo’n enorme kracht heeft. Blijkbaar verlangen we naar herhaling, naar zekerheid, naar nostalgie. In een tijd waarin muziekconsumptie steeds vluchtiger wordt, biedt kerstmuziek een anker. Het is voorspelbaar, vertrouwd en collectief. Dat kan frustrerend zijn voor wie vernieuwing zoekt, maar het is ook een teken dat muziek meer is dan innovatie. Het is ook herinnering, ritueel en gemeenschap. De hitlijst toont dat in december misschien wel duidelijker dan ooit. Wie dus de samensteller van de hitparade verwijt dat kerstmuziek de lijst ontwricht, mist het punt. De redactie bepaalt niet wie er wel of niet in de chart komt; de regels en de data doen dat. De hitlijst is een spiegel, geen curator. Dat betekent dat de jaarlijkse kersthype niet een fout is van de chartmakers, maar een keuze van ons allemaal. Wij zijn het die Mariah Carey opnieuw naar nummer één stuwen. Wij zijn het die Wham! elk jaar terughalen. Wij zijn het die "Santa Claus Is Coming To Town" van Bruce Springsteen of "Step Into Christmas" van Elton John weer laten opduiken. En zolang dat gebeurt, zal de chart dat trouw weerspiegelen. De boodschapper kan niets anders doen dan de cijfers vertalen. En wie de boodschapper verwijt dat hij de waarheid laat zien, schiet eigenlijk op de spiegel. Misschien is dat de echte les van december: kerstmuziek in de hitlijsten is niet een probleem van de redactie, maar een spiegel van ons collectieve gedrag. En of je dat nu een zegen of een vloek vindt, het is in ieder geval eerlijk.
	Amélia
	Back to frontpage
	Current EURO 200