English, Deutsch, Français, Italiana, Español, Polski & Nederlands
	Feel free to respond, you can do it in your own language. Send us an email:
	mail: info@apcchart.com ©
	This week: 2026-04
	♫   Visione in movimento   ♫
	English
	Something strange is happening in the music world. Not in the studios, not in the charts, not on TikTok, but in the place where music should feel most alive: when you try to buy a ticket. It sounds almost old‑fashioned to say it like that, but a concert ticket should be a simple thing. You choose an artist, you choose a date, you pay a fair price, and you go. That’s how it should work. But it hasn’t worked that way for a long time. And in recent weeks it has become clear that this isn’t just an American problem, not something that only affects fans of superstars, and definitely not something that will fix itself. It’s a global system that’s starting to crack, and Europe is only now beginning to feel it. What strikes me is that more and more people feel like they’re no longer welcome at the concerts of their own favourite artists. Not because the artists want it that way, but because the system around them has become so complicated, expensive and stressful that you’d almost think live music has turned into a luxury product. And it never was. Music has always been the place where everyone comes together. From the smallest clubs to the biggest stadiums, music has always been the great equaliser. But Ticketmaster and Live Nation have turned that feeling into something that looks more like a lottery, a casino, or a kind of unavoidable tax. It starts in the queue. You’re ready, laptop open, phone next to you, account logged in, card in hand. And then it begins. A digital queue that sometimes feels like a joke. You’re number 34,000, while the venue only holds 15,000 people. You know bots are involved. You know resale platforms are waiting to list the same tickets at four times the price. You know your chances are small, but you try anyway. Because you love that artist. Because you want to be there. Because music is emotion, and emotion doesn’t stop just because the system is broken. And when you finally get in, you see prices that make no sense. Dynamic pricing, “platinum” tickets, service fees more expensive than a restaurant meal. You see amounts that make you think: this can’t be right. A ticket that was €120 suddenly costs €350 because “demand is high”. As if you went to buy a loaf of bread and the price doubled just because five people were standing behind you. No one would accept that. But in the music world, it happens every day. It’s easy to be angry at Ticketmaster — and honestly, that’s fair. But the problem is bigger than one company. It’s a system in which one player controls almost everything. Live Nation owns promoters, venues, festivals, management companies and Ticketmaster. That means artists often have no choice. If you want to play in a Live Nation venue, you have to sell through Ticketmaster. If you want to do a big tour, you automatically end up in that ecosystem. It’s like one supermarket chain owning all the farms, all the trucks, all the shops and all the cash registers. You might want to shop somewhere else, but that “somewhere else” simply doesn’t exist. And then there are the governments. In the United States, an antitrust investigation has been running for years. In Europe, things are only just starting to move. Managers of major artists are calling on the EU to intervene. Quebec has launched a class action lawsuit. In the UK, there are parliamentary hearings. But everything moves slowly. Far too slowly for fans who have been squeezed for years. Too slowly for people who don’t just want to listen to music, but want to experience it. What hits me most is that ordinary people feel like they no longer matter. That live music is only for those who can afford it. That a fan is no longer someone who supports an artist, but a data point in a system that only wants to know how much you’re willing to pay at most. And that might be the biggest loss of all. Because music isn’t a product you optimise. Music is an experience you share. A memory you create. A moment you carry with you. When you hear “Fix You” in a stadium, or “Someone Like You” in an arena, or “Angels” at a festival, it’s not about money. It’s about connection. And yet there’s a surprising link between this whole ticketing mess and something many people don’t notice: the charts. Because what happens when fans can’t get tickets anymore? What happens when people pull back because they feel excluded? What happens when the live experience — which has always been a driver of streaming, merch, fandom and culture — disappears for a huge part of the audience? The behaviour that charts measure changes. If you can’t get a ticket, you stream less. You feel less connected. You buy less merch. You share less on social media. You follow the artist less closely. And that has a direct impact on the numbers we analyse every week at APC Chart. Charts are a mirror of behaviour. And behaviour changes when people feel they’re no longer part of the experience. That’s why this topic matters to us too. Because APC Chart stands for transparency. For clarity. For data that makes sense. For a system that explains why something rises or falls. For a world where music consumption remains understandable. And Ticketmaster stands for the opposite: scarcity, confusion, stress and prices no one can explain. It’s almost ironic that the place where music should be purest is the place where the industry is least transparent. In my view, it’s time to say this out loud. Not because we’re against companies. Not because we’re against artists. But because we’re on the side of the fans. Because without fans, there is no music world. Without fans, there are no charts. Without fans, there are no tours. Without fans, there is no culture. And if access to live music becomes so difficult that people start giving up, the industry is cutting off the branch it’s sitting on. Europe needs to wake up. Artists need to regain control. Fans need to be put back at the centre. And we need to stop pretending this is normal. Buying a ticket shouldn’t be a battle. It shouldn’t be a gamble. It shouldn’t be a financial test. It should be the start of excitement. The first step toward a night you’ll never forget. Music is emotion. Music is stories. Music is people. And as long as Ticketmaster treats this world like a spreadsheet, those emotions will stay under pressure. But fans don’t give up. They keep trying. They keep believing. They keep loving. And maybe that’s the most beautiful part: music is stronger than the system around it. But that doesn’t mean the system shouldn’t change. Because music deserves better. Fans deserve better. And honestly, artists deserve better too. No artist wants their fans to feel excluded. No artist wants a ticket to feel like a bill. No artist wants their relationship with fans to be defined by an algorithm calculating how much money can still be squeezed out of each person. So let’s say it clearly: this system doesn’t work. Not for fans, not for artists, not for culture. And as long as that’s the case, we at APC Chart will keep pointing it out. Because music belongs to everyone. And it should stay that way.
	Deutsch
	In der Musikwelt passiert im Moment etwas Merkwürdiges. Nicht in den Studios, nicht in den Charts, nicht auf TikTok, sondern an dem Ort, an dem Musik eigentlich am stärksten lebendig werden sollte: beim Kauf eines Tickets. Es klingt fast altmodisch, das so zu sagen, aber ein Konzertticket sollte etwas Einfaches sein. Man wählt einen Künstler, man wählt ein Datum, man zahlt einen fairen Preis und geht hin. So sollte es funktionieren. Doch seit Langem ist das nicht mehr der Fall. Und in den letzten Wochen ist deutlich geworden, dass es nicht nur ein amerikanisches Problem ist, nicht nur eines für Fans von Superstars und ganz sicher nichts, das sich von selbst lösen wird. Es ist ein globales System, das beginnt zu bröckeln – und Europa spürt das erst jetzt richtig. Was mir auffällt, ist, dass immer mehr Menschen das Gefühl haben, bei ihren eigenen Lieblingskünstlern nicht mehr willkommen zu sein. Nicht, weil die Künstler das wollen, sondern weil das System um sie herum so kompliziert, teuer und stressig geworden ist, dass man fast glauben könnte, Live‑Musik sei ein Luxusprodukt. Und das war sie nie. Musik war immer der Ort, an dem alle zusammenkommen. Von den kleinsten Clubs bis zu den größten Stadien – Musik war der große Gleichmacher. Doch Ticketmaster und Live Nation haben dieses Gefühl in etwas verwandelt, das eher wie eine Lotterie, ein Casino oder eine Art Zusatzsteuer wirkt, der man nicht entkommen kann. Es beginnt schon in der Warteschlange. Man sitzt bereit, Laptop geöffnet, Handy daneben, Konto eingeloggt, Kreditkarte griffbereit. Und dann geht es los. Eine digitale Warteschlange, die manchmal wie ein schlechter Witz wirkt. Man steht auf Platz 34.000, obwohl die Halle nur 15.000 Plätze hat. Man weiß, dass Bots mitmachen. Man weiß, dass Wiederverkaufsplattformen bereitstehen, um dieselben Tickets für den vierfachen Preis anzubieten. Man weiß, dass die Chancen gering sind – und versucht es trotzdem. Weil man diesen Künstler liebt. Weil man dabei sein will. Weil Musik Emotion ist, und Emotion lässt sich nicht durch ein schlechtes System aufhalten. Und wenn man dann endlich hineinkommt, sieht man Preise, die jede Logik sprengen. Dynamic Pricing, „Platinum“-Tickets, Servicegebühren, die teurer sind als ein Restaurantbesuch. Man sieht Beträge, bei denen man denkt: Das kann doch nicht ernst gemeint sein. Ein Ticket für 120 Euro, das plötzlich 350 kostet, weil „die Nachfrage hoch ist“. Als würde man beim Bäcker ein Brot kaufen wollen und der Preis sich verdoppelt, nur weil fünf Leute hinter einem stehen. Niemand würde das akzeptieren. Aber in der Musikwelt passiert es jeden Tag. Es ist leicht, wütend auf Ticketmaster zu sein – und ehrlich gesagt: das darf man auch. Doch das Problem ist größer als ein einzelnes Unternehmen. Es geht um ein System, in dem ein einziger Akteur fast alles kontrolliert. Live Nation besitzt Promoter, Hallen, Festivals, Managementfirmen und Ticketmaster. Das bedeutet, dass Künstler oft keine Wahl haben. Wenn man in einer Live‑Nation‑Halle spielen will, muss man über Ticketmaster verkaufen. Wenn man eine große Tour machen will, landet man automatisch in diesem Ökosystem. Es ist, als würde eine einzige Supermarktkette alle Bauernhöfe, alle Lastwagen, alle Läden und alle Kassen besitzen. Man kann zwar woanders kaufen wollen, aber dieses „woanders“ existiert schlicht nicht. Und dann sind da noch die Regierungen. In den USA läuft seit Jahren ein Kartellverfahren. In Europa beginnt sich erst jetzt etwas zu bewegen. Manager großer Künstler fordern die EU zum Eingreifen auf. Québec hat eine Sammelklage eingereicht. Im Vereinigten Königreich gibt es parlamentarische Anhörungen. Doch alles geht langsam. Zu langsam für die Fans, die seit Jahren ausgepresst werden. Zu langsam für die Menschen, die Musik nicht nur hören, sondern erleben wollen. Am meisten trifft mich, dass normale Menschen das Gefühl haben, nicht mehr dazuzugehören. Dass Live‑Musik nur noch für diejenigen ist, die es sich leisten können. Dass der Fan nicht mehr jemand ist, der einen Künstler unterstützt, sondern ein Datenpunkt in einem System, das nur wissen will, wie viel man maximal zu zahlen bereit ist. Und das ist vielleicht der größte Verlust. Denn Musik ist kein Produkt, das man optimiert. Musik ist ein Erlebnis, das man teilt. Eine Erinnerung, die man schafft. Ein Moment, den man mitnimmt. Wenn man „Fix You“ in einem Stadion hört, oder „Someone Like You“ in einer Arena, oder „Angels“ auf einem Festival, geht es nicht um Geld. Es geht um Verbindung. Und doch gibt es eine überraschende Verbindung zwischen diesem Ticketproblem und etwas, das viele nicht sehen: den Charts. Denn was passiert, wenn Fans keine Tickets mehr bekommen? Was passiert, wenn Menschen sich abwenden, weil sie sich ausgeschlossen fühlen? Was passiert, wenn das Live‑Erlebnis – das immer ein Motor für Streaming, Merch, Fankultur und die gesamte Musikwelt war – für einen großen Teil des Publikums wegfällt? Dann verändert sich das Verhalten, das die Charts messen. Wenn man kein Ticket bekommt, streamt man weniger. Man fühlt sich weniger verbunden. Man kauft weniger Merch. Man teilt weniger in sozialen Medien. Man folgt dem Künstler weniger intensiv. Und das hat direkten Einfluss auf die Zahlen, die wir bei APC Chart jede Woche analysieren. Charts sind ein Spiegel des Verhaltens. Und Verhalten ändert sich, wenn Menschen das Gefühl haben, nicht mehr Teil der Erfahrung zu sein. Deshalb betrifft dieses Thema auch uns. Denn APC Chart steht für Transparenz. Für Klarheit. Für Daten, die Sinn ergeben. Für ein System, das erklärt, warum etwas steigt oder fällt. Für eine Welt, in der Musikkonsum nachvollziehbar bleibt. Und Ticketmaster steht für das Gegenteil: Knappheit, Unklarheit, Stress und Preise, die niemand erklären kann. Es ist fast ironisch, dass der Ort, an dem Musik am reinsten sein sollte, der Ort ist, an dem die Branche am undurchsichtigsten ist. Meiner Meinung nach ist es Zeit, das offen auszusprechen. Nicht, weil wir gegen Unternehmen sind. Nicht, weil wir gegen Künstler sind. Sondern weil wir für die Fans sind. Denn ohne Fans gibt es keine Musikwelt. Ohne Fans gibt es keine Charts. Ohne Fans gibt es keine Tourneen. Ohne Fans gibt es keine Kultur. Und wenn der Zugang zu Live‑Musik so schwierig wird, dass Menschen aufgeben, sägt die Branche an dem Ast, auf dem sie sitzt. Europa muss aufwachen. Künstler müssen wieder mehr Kontrolle bekommen. Fans müssen wieder im Mittelpunkt stehen. Und wir müssen aufhören, so zu tun, als wäre das alles normal. Ein Ticket zu kaufen sollte kein Kampf sein. Kein Glücksspiel. Kein finanzieller Belastungstest. Es sollte der Beginn der Vorfreude sein. Der erste Schritt zu einem Abend, den man nie vergisst. Musik ist Emotion. Musik sind Geschichten. Musik sind Menschen. Und solange Ticketmaster diese Welt wie eine Excel‑Tabelle behandelt, bleiben diese Emotionen unter Druck. Aber Fans lassen sich nicht einfach wegdrängen. Sie versuchen es weiter. Sie glauben weiter. Sie lieben weiter. Und vielleicht ist das das Schönste daran: Musik ist stärker als das System um sie herum. Doch das bedeutet nicht, dass das System nicht verändert werden muss. Denn Musik verdient mehr. Fans verdienen mehr. Und ehrlich gesagt: auch Künstler verdienen mehr. Kein Künstler möchte, dass seine Fans sich ausgeschlossen fühlen. Kein Künstler möchte, dass ein Ticket wie eine Rechnung wirkt. Kein Künstler möchte, dass die Beziehung zu den Fans von einem Algorithmus bestimmt wird, der berechnet, wie viel Geld noch aus jedem Einzelnen herauszuholen ist. Sagen wir es also klar: Dieses System funktioniert nicht. Nicht für Fans, nicht für Künstler, nicht für die Kultur. Und solange das so bleibt, werden wir bei APC Chart weiter darauf hinweisen. Denn Musik gehört allen. Und das muss so bleiben.
	Français
	Il se passe quelque chose d’étrange dans le monde de la musique. Pas dans les studios, ni dans les classements, ni sur TikTok, mais à l’endroit où la musique devrait prendre vie plus que partout ailleurs : au moment d’acheter un billet. Cela paraît presque démodé de le dire ainsi, mais un billet de concert devrait être un produit simple. On choisit un artiste, une date, on paie un prix raisonnable, et on y va. C’est comme ça que cela devrait fonctionner. Mais depuis longtemps, ce n’est plus le cas. Et ces dernières semaines ont montré que ce n’est pas seulement un problème américain, ni une difficulté réservée aux fans de superstars, et certainement pas quelque chose qui va se résoudre tout seul. C’est un système mondial qui commence à se fissurer, et l’Europe ne fait qu’en ressentir les effets maintenant. Ce qui me frappe, c’est que de plus en plus de gens ont l’impression de ne plus être les bienvenus aux concerts de leurs propres artistes préférés. Non pas parce que les artistes le souhaitent, mais parce que le système autour d’eux est devenu tellement compliqué, coûteux et stressant qu’on pourrait croire que la musique live est devenue un produit de luxe. Et elle ne l’a jamais été. La musique a toujours été un lieu de rassemblement. Des petites salles aux plus grands stades, elle a toujours été un espace où tout le monde se retrouvait. Mais Ticketmaster et Live Nation ont transformé ce sentiment en quelque chose qui ressemble davantage à une loterie, à un casino ou à une taxe dont on ne peut pas s’échapper. Tout commence dans la file d’attente virtuelle. Vous êtes prêt, ordinateur ouvert, téléphone à portée de main, compte connecté, carte bancaire prête. Et puis ça démarre. Une file d’attente numérique qui ressemble parfois à une mauvaise blague. Vous êtes en position 34 000 alors que la salle n’en contient que 15 000. Vous savez que des bots participent. Vous savez que les plateformes de revente sont prêtes à proposer les mêmes billets à quatre fois le prix. Vous savez que vos chances sont faibles, mais vous essayez quand même. Parce que vous aimez cet artiste. Parce que vous voulez être là. Parce que la musique, c’est de l’émotion, et l’émotion ne s’arrête pas à cause d’un mauvais système. Et quand vous parvenez enfin à entrer, vous voyez des prix qui défient toute logique. Dynamic pricing, billets « platinum », frais de service plus élevés qu’un repas au restaurant. Vous voyez des montants qui vous font penser : ce n’est pas normal. Un billet à 120 euros qui passe soudain à 350 parce que « la demande est forte ». Comme si vous alliez acheter du pain et que le prix doublait simplement parce qu’il y a cinq personnes derrière vous. Personne n’accepterait cela. Mais dans le monde de la musique, cela arrive tous les jours. Il est facile d’être en colère contre Ticketmaster, et honnêtement : c’est compréhensible. Mais le problème dépasse largement une seule entreprise. C’est un système où un seul acteur contrôle presque tout. Live Nation possède des promoteurs, des salles, des festivals, des agences de management et Ticketmaster. Cela signifie que les artistes n’ont souvent pas le choix. Si vous voulez jouer dans une salle Live Nation, vous devez vendre vos billets via Ticketmaster. Si vous voulez faire une grande tournée, vous vous retrouvez automatiquement dans cet écosystème. C’est comme si une seule chaîne de supermarchés possédait toutes les fermes, tous les camions, tous les magasins et toutes les caisses. Vous pouvez vouloir acheter ailleurs, mais cet « ailleurs » n’existe tout simplement pas. Et puis il y a les gouvernements. Aux États‑Unis, une enquête antitrust est en cours depuis des années. En Europe, les choses ne commencent à bouger que maintenant. Des managers d’artistes importants appellent l’Union européenne à intervenir. Le Québec a lancé un recours collectif. Au Royaume‑Uni, des auditions parlementaires ont lieu. Mais tout avance lentement. Beaucoup trop lentement pour les fans qui se font presser comme des citrons depuis des années. Trop lentement pour les gens qui veulent non seulement écouter la musique, mais aussi la vivre. Ce qui me touche le plus, c’est que les gens ordinaires ont l’impression de ne plus compter. Que la musique live n’est plus accessible qu’à ceux qui peuvent se le permettre. Que le fan n’est plus quelqu’un qui soutient un artiste, mais un point de données dans un système qui cherche uniquement à savoir combien il est prêt à payer au maximum. Et c’est peut‑être la plus grande perte. Parce que la musique n’est pas un produit qu’on optimise. La musique est une expérience qu’on partage. Un souvenir qu’on crée. Un moment qu’on emporte avec soi. Quand vous entendez « Fix You » dans un stade, ou « Someone Like You » dans une arena, ou « Angels » dans un festival, il ne s’agit pas d’argent. Il s’agit de lien. Et pourtant, il existe un lien surprenant entre ce problème de billetterie et quelque chose que beaucoup ne voient pas : les classements. Car que se passe‑t‑il quand les fans ne peuvent plus acheter de billets ? Que se passe‑t‑il quand les gens décrochent parce qu’ils se sentent exclus ? Que se passe‑t‑il quand l’expérience live — qui a toujours été un moteur pour le streaming, le merchandising, le fandom et la culture — disparaît pour une grande partie du public ? Le comportement que mesurent les classements change. Si vous ne pouvez pas aller à un concert, vous streamez moins. Vous vous sentez moins impliqué. Vous achetez moins de produits dérivés. Vous partagez moins sur les réseaux sociaux. Vous suivez moins l’artiste. Et cela a un impact direct sur les chiffres que nous analysons chaque semaine sur APC Chart. Les classements sont un miroir du comportement. Et le comportement change quand les gens sentent qu’ils ne font plus partie de l’expérience. C’est pour cela que ce sujet nous concerne aussi. Parce qu’APC Chart représente la transparence. La clarté. Des données qui ont du sens. Un système qui explique pourquoi quelque chose monte ou descend. Un monde où la consommation musicale reste compréhensible. Et Ticketmaster représente l’inverse : rareté, confusion, stress et prix impossibles à justifier. C’est presque ironique que l’endroit où la musique devrait être la plus pure soit celui où l’industrie est la moins transparente. À mon avis, il est temps de le dire clairement. Pas parce que nous sommes contre les entreprises. Pas parce que nous sommes contre les artistes. Mais parce que nous sommes du côté des fans. Parce que sans fans, il n’y a pas d’industrie musicale. Sans fans, il n’y a pas de classements. Sans fans, il n’y a pas de tournées. Sans fans, il n’y a pas de culture. Et si l’accès à la musique live devient si difficile que les gens abandonnent, l’industrie scie la branche sur laquelle elle est assise. L’Europe doit se réveiller. Les artistes doivent reprendre le contrôle. Les fans doivent redevenir le centre. Et nous devons arrêter de faire semblant que tout cela est normal. Acheter un billet ne devrait pas être un combat. Ni un jeu de hasard. Ni un test financier. Cela devrait être le début de l’excitation. Le premier pas vers une soirée inoubliable. La musique, c’est de l’émotion. Ce sont des histoires. Ce sont des personnes. Et tant que Ticketmaster traitera ce monde comme un tableur, ces émotions resteront sous pression. Mais les fans ne renoncent pas. Ils continuent d’essayer. Ils continuent d’y croire. Ils continuent d’aimer. Et c’est peut‑être cela, le plus beau : la musique est plus forte que le système qui l’entoure. Mais cela ne signifie pas que le système ne doit pas changer. Parce que la musique mérite mieux. Les fans méritent mieux. Et pour être honnête, les artistes aussi. Aucun artiste ne veut que ses fans se sentent exclus. Aucun artiste ne veut qu’un billet ressemble à une facture. Aucun artiste ne veut que la relation avec son public soit déterminée par un algorithme qui calcule combien on peut encore tirer de chacun. Alors disons‑le clairement : ce système ne fonctionne pas. Ni pour les fans, ni pour les artistes, ni pour la culture. Et tant que ce sera le cas, nous à APC Chart continuerons de le dire. Parce que la musique appartient à tout le monde. Et cela doit rester ainsi.
	Italiana
	Nel mondo della musica sta succedendo qualcosa di strano. Non negli studi di registrazione, non nelle classifiche, non su TikTok, ma nel luogo in cui la musica dovrebbe prendere davvero vita: quando si compra un biglietto. Sembra quasi antiquato dirlo così, ma un biglietto per un concerto dovrebbe essere una cosa semplice. Scegli l’artista, scegli la data, paghi un prezzo giusto e vai. Dovrebbe funzionare così. Ma da tempo non è più così. E nelle ultime settimane è diventato chiaro che non si tratta solo di un problema americano, né di qualcosa che riguarda solo i fan delle superstar, e sicuramente non è qualcosa destinato a risolversi da solo. È un sistema globale che comincia a incrinarsi, e l’Europa lo sta iniziando a sentire davvero solo ora. Quello che noto sempre di più è che molte persone hanno la sensazione di non essere più benvenute ai concerti dei loro artisti preferiti. Non perché gli artisti lo vogliano, ma perché il sistema che li circonda è diventato così complicato, costoso e stressante che si potrebbe pensare che la musica dal vivo sia diventata un prodotto di lusso. E non lo è mai stata. La musica è sempre stata il luogo in cui tutti si incontrano. Dai club più piccoli agli stadi più grandi: la musica è sempre stata un grande livellatore. Ma Ticketmaster e Live Nation hanno trasformato quel sentimento in qualcosa che assomiglia più a una lotteria, a un casinò o a una tassa inevitabile. Tutto comincia nella coda virtuale. Sei pronto, con il portatile aperto, il telefono accanto, l’account già attivo e la carta di credito in mano. E poi inizia. Una coda digitale che a volte sembra uno scherzo. Sei al numero 34.000, mentre il locale ne contiene solo 15.000. Sai che ci sono i bot. Sai che le piattaforme di rivendita sono pronte a mettere in vendita gli stessi biglietti a quattro volte il prezzo. Sai che le tue possibilità sono poche, ma ci provi lo stesso. Perché ami quell’artista. Perché vuoi esserci. Perché la musica è emozione, e l’emozione non si ferma per colpa di un sistema malfunzionante. E quando finalmente riesci a entrare, vedi prezzi che sfidano ogni logica. Dynamic pricing, biglietti “platinum”, commissioni di servizio più alte di una cena al ristorante. Vedi cifre che ti fanno pensare: non può essere normale. Un biglietto da 120 euro che improvvisamente ne costa 350 perché “la domanda è alta”. Come se andassi dal fornaio a comprare il pane e il prezzo raddoppiasse solo perché ci sono cinque persone dietro di te. Nessuno lo accetterebbe. Ma nel mondo della musica succede ogni giorno. È facile arrabbiarsi con Ticketmaster, e sinceramente: è comprensibile. Ma il problema è più grande di un’unica azienda. È un sistema in cui un solo attore controlla quasi tutto. Live Nation possiede promoter, sale da concerto, festival, società di management e Ticketmaster. Questo significa che gli artisti spesso non hanno scelta. Se vuoi suonare in una sala Live Nation, devi vendere i biglietti tramite Ticketmaster. Se vuoi fare un grande tour, finisci inevitabilmente in quell’ecosistema. È come se una sola catena di supermercati possedesse tutte le fattorie, tutti i camion, tutti i negozi e tutte le casse. Puoi voler comprare altrove, ma quel “altrove” semplicemente non esiste. E poi ci sono i governi. Negli Stati Uniti da anni è in corso un’indagine antitrust. In Europa qualcosa si sta muovendo solo ora. Manager di grandi artisti chiedono all’Unione Europea di intervenire. Il Québec ha avviato una class action. Nel Regno Unito ci sono audizioni parlamentari. Ma tutto procede lentamente. Troppo lentamente per i fan che da anni vengono spremuti. Troppo lentamente per le persone che non vogliono solo ascoltare la musica, ma viverla. Ciò che mi colpisce di più è che la gente comune sente di non contare più. Che la musica dal vivo sia solo per chi può permettersela. Che il fan non sia più qualcuno che sostiene un artista, ma un dato in un sistema che vuole sapere solo quanto sei disposto a pagare al massimo. E questa è forse la perdita più grande. Perché la musica non è un prodotto da ottimizzare. La musica è un’esperienza da condividere. Un ricordo che si crea. Un momento che porti con te. Quando senti “Fix You” in uno stadio, o “Someone Like You” in un’arena, o “Angels” a un festival, non si tratta di soldi. Si tratta di connessione. Eppure c’è un legame curioso tra tutto questo e qualcosa che molti non vedono: le classifiche. Perché cosa succede quando i fan non riescono più a comprare i biglietti? Cosa succede quando la gente si allontana perché si sente esclusa? Cosa succede quando l’esperienza dal vivo — che è sempre stata un motore per lo streaming, il merch, il fandom e la cultura — scompare per una parte enorme del pubblico? Cambia il comportamento che le classifiche misurano. Se non puoi andare a un concerto, fai meno streaming. Ti senti meno coinvolto. Compri meno merch. Condividi meno sui social. Segui meno l’artista. E questo ha un impatto diretto sui numeri che analizziamo ogni settimana su APC Chart. Le classifiche sono uno specchio del comportamento. E il comportamento cambia quando le persone sentono di non far più parte dell’esperienza. Ecco perché questo tema riguarda anche noi. Perché APC Chart rappresenta trasparenza. Chiarezza. Dati che hanno senso. Un sistema che spiega perché qualcosa sale o scende. Un mondo in cui il consumo musicale rimane comprensibile. E Ticketmaster rappresenta l’opposto: scarsità, confusione, stress e prezzi impossibili da giustificare. È quasi ironico che il luogo in cui la musica dovrebbe essere più pura sia quello in cui l’industria è meno trasparente. Secondo me è arrivato il momento di dirlo chiaramente. Non perché siamo contro le aziende. Non perché siamo contro gli artisti. Ma perché siamo dalla parte dei fan. Perché senza fan non esiste il mondo della musica. Senza fan non esistono le classifiche. Senza fan non esistono i tour. Senza fan non esiste la cultura. E se l’accesso alla musica dal vivo diventa così difficile da far rinunciare le persone, l’industria sta segando il ramo su cui è seduta. L’Europa deve svegliarsi. Gli artisti devono riacquistare controllo. I fan devono tornare al centro. E dobbiamo smettere di fingere che tutto questo sia normale. Comprare un biglietto non dovrebbe essere una battaglia. Non dovrebbe essere un gioco d’azzardo. Non dovrebbe essere una prova finanziaria. Dovrebbe essere l’inizio dell’emozione. Il primo passo verso una serata che non dimenticherai mai. La musica è emozione. Sono storie. Sono persone. E finché Ticketmaster tratterà questo mondo come un foglio di calcolo, quelle emozioni resteranno sotto pressione. Ma i fan non si arrendono. Continuano a provare. Continuano a credere. Continuano ad amare. E forse è proprio questo il lato più bello: che la musica è più forte del sistema che la circonda. Ma questo non significa che il sistema non debba cambiare. Perché la musica merita di più. I fan meritano di più. E, a essere sinceri, anche gli artisti meritano di più. Nessun artista vuole che i propri fan si sentano esclusi. Nessun artista vuole che un biglietto sembri una fattura. Nessun artista vuole che la relazione con il pubblico venga determinata da un algoritmo che calcola quanto denaro si può ancora estrarre da ciascuno. Diciamolo quindi chiaramente: questo sistema non funziona. Non per i fan, non per gli artisti, non per la cultura. E finché sarà così, noi di APC Chart continueremo a dirlo. Perché la musica è di tutti. E deve rimanere così.
	Español
	En el mundo de la música está ocurriendo algo extraño. No en los estudios, ni en las listas de éxitos, ni en TikTok, sino en el lugar donde la música debería cobrar más vida: al comprar una entrada. Suena casi anticuado decirlo así, pero una entrada para un concierto debería ser algo sencillo. Eliges al artista, eliges la fecha, pagas un precio justo y vas. Así debería funcionar. Pero desde hace tiempo ya no es así. Y en las últimas semanas ha quedado claro que no es solo un problema estadounidense, ni algo que afecte únicamente a los fans de las superestrellas, y desde luego no es algo que vaya a solucionarse solo. Es un sistema global que empieza a agrietarse, y Europa apenas ahora empieza a sentirlo de verdad. Lo que más me llama la atención es que cada vez más personas sienten que ya no son bienvenidas en los conciertos de sus propios artistas favoritos. No porque los artistas lo quieran, sino porque el sistema que los rodea se ha vuelto tan complicado, caro y estresante que uno podría pensar que la música en vivo es un producto de lujo. Y nunca lo ha sido. La música siempre ha sido el lugar donde todos se encuentran. Desde los clubes más pequeños hasta los estadios más grandes: la música era el gran igualador. Pero Ticketmaster y Live Nation han convertido ese sentimiento en algo que se parece más a una lotería, un casino o un impuesto del que no puedes escapar. Todo empieza en la cola virtual. Estás preparado, con el portátil abierto, el móvil al lado, la cuenta iniciada y la tarjeta lista. Y entonces empieza. Una cola digital que a veces parece una broma. Estás en la posición 34.000, mientras que el recinto solo tiene 15.000 plazas. Sabes que hay bots participando. Sabes que las plataformas de reventa están listas para ofrecer las mismas entradas a cuatro veces el precio. Sabes que tus posibilidades son pequeñas, pero lo intentas igual. Porque amas a ese artista. Porque quieres estar allí. Porque la música es emoción, y la emoción no se detiene por culpa de un mal sistema. Y cuando por fin logras entrar, ves precios que desafían toda lógica. Dynamic pricing, entradas “platinum”, comisiones de servicio más caras que una comida en un restaurante. Ves cifras que te hacen pensar: esto no puede ser normal. Una entrada de 120 euros que de repente cuesta 350 porque “hay mucha demanda”. Como si fueras a la panadería a comprar pan y el precio se duplicara solo porque hay cinco personas detrás de ti. Nadie aceptaría eso. Pero en el mundo de la música ocurre todos los días. Es fácil enfadarse con Ticketmaster, y sinceramente: es comprensible. Pero el problema es más grande que una sola empresa. Se trata de un sistema en el que un solo actor controla casi todo. Live Nation posee promotores, salas, festivales, empresas de management y Ticketmaster. Eso significa que los artistas a menudo no tienen elección. Si quieres tocar en una sala de Live Nation, tienes que vender entradas a través de Ticketmaster. Si quieres hacer una gran gira, acabas inevitablemente en ese ecosistema. Es como si una sola cadena de supermercados poseyera todas las granjas, todos los camiones, todas las tiendas y todas las cajas. Puedes querer comprar en otro sitio, pero ese “otro sitio” simplemente no existe. Y luego están los gobiernos. En Estados Unidos llevan años con una investigación antimonopolio. En Europa apenas ahora empieza a moverse algo. Managers de grandes artistas piden a la Unión Europea que intervenga. Quebec ha iniciado una demanda colectiva. En el Reino Unido hay audiencias parlamentarias. Pero todo avanza despacio. Demasiado despacio para los fans que llevan años siendo exprimidos. Demasiado despacio para la gente que no solo quiere escuchar música, sino también vivirla. Lo que más me duele es que la gente común siente que ya no cuenta. Que la música en vivo es solo para quienes pueden permitírselo. Que el fan ya no es alguien que apoya a un artista, sino un dato en un sistema que solo quiere saber cuánto estás dispuesto a pagar como máximo. Y esa es quizá la mayor pérdida. Porque la música no es un producto que se optimiza. La música es una experiencia que se comparte. Un recuerdo que se crea. Un momento que te llevas contigo. Cuando escuchas “Fix You” en un estadio, o “Someone Like You” en una arena, o “Angels” en un festival, no se trata de dinero. Se trata de conexión. Y sin embargo, hay un vínculo curioso entre todo este problema de las entradas y algo que muchos no ven: las listas de éxitos. Porque ¿qué pasa cuando los fans no pueden comprar entradas? ¿Qué pasa cuando la gente se desconecta porque se siente excluida? ¿Qué pasa cuando la experiencia en vivo —que siempre ha sido un motor para el streaming, el merch, el fandom y la cultura— desaparece para una gran parte del público? Cambia el comportamiento que miden las listas. Si no puedes conseguir una entrada, haces menos streaming. Te sientes menos conectado. Compras menos merch. Compartes menos en redes sociales. Sigues menos al artista. Y eso tiene un impacto directo en las cifras que analizamos cada semana en APC Chart. Las listas son un espejo del comportamiento. Y el comportamiento cambia cuando la gente siente que ya no forma parte de la experiencia. Por eso este tema también nos toca a nosotros. Porque APC Chart representa transparencia. Representa claridad. Datos que tienen sentido. Un sistema que explica por qué algo sube o baja. Un mundo donde el consumo musical sigue siendo comprensible. Y Ticketmaster representa lo contrario: escasez, confusión, estrés y precios imposibles de justificar. Es casi irónico que el lugar donde la música debería ser más pura sea el lugar donde la industria es menos transparente. Creo que ha llegado el momento de decirlo claramente. No porque estemos en contra de las empresas. No porque estemos en contra de los artistas. Sino porque estamos a favor de los fans. Porque sin fans no existe la industria musical. Sin fans no existen las listas. Sin fans no existen las giras. Sin fans no existe la cultura. Y si el acceso a la música en vivo se vuelve tan difícil que la gente empieza a rendirse, la industria está cortando la rama en la que se sienta. Europa tiene que despertar. Los artistas necesitan recuperar el control. Los fans deben volver al centro. Y tenemos que dejar de fingir que esto es normal. Comprar una entrada no debería ser una batalla. No debería ser un juego de azar. No debería ser una prueba financiera. Debería ser el comienzo de la emoción. El primer paso hacia una noche que nunca olvidarás. La música es emoción. Son historias. Son personas. Y mientras Ticketmaster trate este mundo como una hoja de cálculo, esas emociones seguirán bajo presión. Pero los fans no se rinden. Siguen intentándolo. Siguen creyendo. Siguen amando. Y quizá eso sea lo más hermoso: que la música es más fuerte que el sistema que la rodea. Pero eso no significa que el sistema no deba cambiar. Porque la música merece más. Los fans merecen más. Y, siendo sinceros, los artistas también. Ningún artista quiere que sus fans se sientan excluidos. Ningún artista quiere que una entrada se sienta como una factura. Ningún artista quiere que la relación con sus seguidores la determine un algoritmo que calcula cuánto dinero queda por sacar de cada uno. Así que digámoslo claramente: este sistema no funciona. No para los fans, no para los artistas, no para la cultura. Y mientras siga así, en APC Chart seguiremos señalándolo. Porque la música es de todos. Y así debe seguir siendo.
	Polski
	W muzycznym świecie dzieje się ostatnio coś dziwnego. Nie w studiach nagraniowych, nie na listach przebojów, nie na TikToku, ale tam, gdzie muzyka powinna najbardziej ożywać: przy kupowaniu biletów. Brzmi to niemal staroświecko, ale bilet na koncert powinien być prostą sprawą. Wybierasz artystę, wybierasz datę, płacisz uczciwą cenę i idziesz. Tak to powinno wyglądać. A jednak od dawna tak nie jest. I w ostatnich tygodniach stało się jasne, że to nie jest tylko amerykański problem, nie tylko kwestia fanów największych gwiazd i na pewno nie coś, co samo się naprawi. To globalny system, który zaczyna się kruszyć, a Europa dopiero teraz naprawdę to odczuwa. Coraz częściej widzę, że ludzie mają wrażenie, że nie są już mile widziani na koncertach swoich ulubionych artystów. Nie dlatego, że artyści tego chcą, ale dlatego, że cały system stał się tak skomplikowany, drogi i stresujący, że można by pomyśleć, że koncert to luksus. A przecież nigdy nim nie był. Muzyka zawsze była miejscem spotkania wszystkich. Od małych klubów po największe stadiony – muzyka była wielkim wyrównywaczem. Tymczasem Ticketmaster i Live Nation zamieniły to uczucie w coś, co bardziej przypomina loterię, kasyno albo dodatkowy podatek, którego nie da się uniknąć. Zaczyna się już w kolejce. Siedzisz gotowy, laptop otwarty, telefon obok, konto zalogowane, karta płatnicza przygotowana. I wtedy to się zaczyna. Cyfrowa kolejka, która często wygląda jak żart. Jesteś na miejscu 34 000, a sala ma tylko 15 000 miejsc. Wiesz, że biorą w tym udział boty. Wiesz, że platformy odsprzedaży czekają, żeby wystawić te same bilety za czterokrotnie wyższą cenę. Wiesz, że twoje szanse są małe, ale próbujesz. Bo kochasz tego artystę. Bo chcesz tam być. Bo muzyka to emocje, a emocji nie da się zatrzymać przez zły system. A kiedy już uda ci się wejść do sprzedaży, widzisz ceny, które nie mają żadnego sensu. Dynamic pricing, bilety „platinum”, opłaty serwisowe wyższe niż obiad w restauracji. Widzisz kwoty, które sprawiają, że myślisz: to chyba nie jest normalne. Bilet za 120 euro, który nagle kosztuje 350, bo „jest duże zainteresowanie”. Jakbyś poszedł do piekarni po chleb, a cena podwoiła się tylko dlatego, że za tobą stoi pięć osób. Nikt by tego nie zaakceptował. A w muzyce dzieje się to codziennie. Łatwo jest złościć się na Ticketmaster – i szczerze mówiąc, słusznie. Ale problem jest większy niż jedna firma. To system, w którym jeden gracz ma w rękach prawie wszystko. Live Nation posiada promotorów, sale koncertowe, festiwale, firmy managerskie i Ticketmaster. To oznacza, że artyści często nie mają wyboru. Jeśli chcesz zagrać w sali należącej do Live Nation, musisz sprzedawać bilety przez Ticketmaster. Jeśli chcesz zrobić dużą trasę, automatycznie trafiasz do tego ekosystemu. To tak, jakby jedna sieć supermarketów posiadała wszystkie gospodarstwa, wszystkie ciężarówki, wszystkie sklepy i wszystkie kasy. Możesz chcieć kupować gdzie indziej, ale „gdzie indziej” po prostu nie istnieje. A potem są jeszcze rządy. W Stanach Zjednoczonych od lat trwa dochodzenie antymonopolowe. W Europie dopiero zaczyna się coś ruszać. Menedżerowie wielkich artystów apelują do Unii Europejskiej o interwencję. Quebec rozpoczął pozew zbiorowy. W Wielkiej Brytanii odbywają się przesłuchania parlamentarne. Ale wszystko idzie powoli. Zbyt powoli dla fanów, którzy od lat są wyciskani jak cytryny. Zbyt powoli dla ludzi, którzy chcą nie tylko słuchać muzyki, ale też ją przeżywać. Najbardziej boli mnie to, że zwykli ludzie czują się tak, jakby przestali się liczyć. Jakby koncerty były tylko dla tych, którzy mogą sobie pozwolić na absurdalne ceny. Jakby fan nie był już kimś, kto wspiera artystę, ale punktem danych w systemie, który chce wiedzieć tylko jedno: ile maksymalnie jesteś w stanie zapłacić. A to jest największa strata. Bo muzyka nie jest produktem, który się optymalizuje. Muzyka to doświadczenie, które się dzieli. Wspomnienie, które zostaje. Chwila, którą zabierasz ze sobą. Kiedy słyszysz „Fix You” na stadionie, „Someone Like You” w arenie albo „Angels” na festiwalu, nie chodzi o pieniądze. Chodzi o więź. A jednak jest tu pewne zaskakujące połączenie z czymś, czego wiele osób nie zauważa: z listami przebojów. Bo co się dzieje, kiedy fani nie mogą kupić biletów? Co się dzieje, kiedy ludzie rezygnują, bo czują się wykluczeni? Co się dzieje, kiedy koncert – zawsze motor napędowy streamingu, merchu, fandomu i kultury – znika dla dużej części publiczności? Zmienia się zachowanie, które mierzą listy przebojów. Jeśli nie możesz dostać biletu, mniej streamujesz. Czujesz mniejszą więź. Kupujesz mniej merchu. Mniej udostępniasz w mediach społecznościowych. Mniej śledzisz artystę. A to ma bezpośredni wpływ na liczby, które analizujemy co tydzień w APC Chart. Listy przebojów są lustrem zachowań. A zachowania zmieniają się, kiedy ludzie czują, że nie są mile widziani. Dlatego ten temat dotyczy również nas. Bo APC Chart oznacza przejrzystość. Uczciwość. Dane, które mają sens. System, który tłumaczy, dlaczego coś rośnie albo spada. Świat, w którym konsumpcja muzyki pozostaje zrozumiała. A Ticketmaster oznacza coś odwrotnego: niedobór, niejasność, stres i ceny, których nikt nie potrafi wyjaśnić. To niemal ironiczne, że miejsce, gdzie muzyka powinna być najczystsza, stało się miejscem, gdzie branża jest najmniej przejrzysta. Moim zdaniem czas to powiedzieć głośno. Nie dlatego, że jesteśmy przeciwko firmom. Nie dlatego, że jesteśmy przeciwko artystom. Ale dlatego, że jesteśmy po stronie fanów. Bo bez fanów nie ma muzycznego świata. Bez fanów nie ma list przebojów. Bez fanów nie ma tras koncertowych. Bez fanów nie ma kultury. A jeśli dostęp do koncertów stanie się tak trudny, że ludzie zaczną rezygnować, to branża podcina gałąź, na której siedzi. Europa musi się obudzić. Artyści muszą odzyskać kontrolę. Fani muszą wrócić do centrum uwagi. I musimy przestać udawać, że to normalne. Kupowanie biletu nie powinno być walką. Nie powinno być hazardem. Nie powinno być testem finansowym. Powinno być początkiem ekscytacji. Pierwszym krokiem do wieczoru, którego nigdy nie zapomnisz. Muzyka to emocje. Historie. Ludzie. A dopóki Ticketmaster traktuje ten świat jak arkusz kalkulacyjny, te emocje będą pod presją. Ale fani się nie poddają. Nadal próbują. Nadal wierzą. Nadal kochają. I może to jest w tym wszystkim najpiękniejsze: że muzyka jest silniejsza niż system wokół niej. Ale to nie znaczy, że systemu nie trzeba zmienić. Bo muzyka zasługuje na więcej. Fani zasługują na więcej. I szczerze mówiąc – artyści też. Bo żaden artysta nie chce, żeby jego fani czuli się wykluczeni. Żaden artysta nie chce, żeby bilet przypominał bardziej rachunek niż zaproszenie. Żaden artysta nie chce, żeby relację z fanami określał algorytm, który bada, ile jeszcze można z ciebie wycisnąć. Powiedzmy to więc jasno: ten system nie działa. Nie dla fanów, nie dla artystów, nie dla kultury. I dopóki tak jest, my w APC Chart będziemy o tym mówić. Bo muzyka jest dla wszystkich. I tak powinno pozostać.
	Nederlands
	Er is iets geks aan de hand in de muziekwereld. Niet in de studio’s, niet in de charts, niet op TikTok, maar op de plek waar muziek eigenlijk het meest tot leven komt: bij het kopen van een ticket. Het klinkt bijna ouderwets om het zo te zeggen, maar een concertkaartje zou een simpel product moeten zijn. Je kiest een artiest, je kiest een datum, je betaalt een eerlijke prijs, en je gaat. Maar zo werkt het al lang niet meer. En de afgelopen weken is duidelijk geworden dat het probleem niet alleen Amerikaans is, niet alleen iets voor fans van supersterren, en zeker niet iets dat vanzelf oplost. Het is een wereldwijd systeem dat steeds meer begint te kraken, en Europa voelt dat nu pas echt. Wat mij opvalt, is dat steeds meer mensen het gevoel hebben dat ze niet meer welkom zijn bij hun eigen favoriete artiest. Niet omdat de artiest dat wil, maar omdat het systeem eromheen zo ingewikkeld, duur en stressvol is geworden dat je bijna zou denken dat live‑muziek een luxeproduct is. En dat is het nooit geweest. Muziek is altijd de plek geweest waar iedereen samenkomt. Van de kleinste clubs tot de grootste stadions: muziek was de grote gelijkmaker. Maar Ticketmaster en Live Nation hebben van dat gevoel iets gemaakt dat meer lijkt op een loterij, een casino, of een belastingaanslag waar je niet onderuit komt. Het begint al bij de wachtrij. Je zit klaar, je hebt je laptop open, je telefoon erbij, je hebt je account ingelogd, je hebt je creditcard in de aanslag. En dan begint het. Een digitale wachtrij die soms voelt als een grap. Je staat op plek 34.000, terwijl de zaal maar 15.000 plekken heeft. Je weet dat bots meedoen. Je weet dat resale‑platforms klaarstaan om dezelfde tickets binnen een minuut voor vier keer de prijs aan te bieden. Je weet dat je kans klein is, maar je probeert het toch. Want je houdt van die artiest. Want je wilt erbij zijn. Want muziek is emotie, en emotie laat zich niet tegenhouden door een slecht systeem. En dan, als je eindelijk binnenkomt, zie je prijzen die alle logica tarten. Dynamic pricing, platinum tickets, servicekosten die hoger zijn dan een maaltijd in een restaurant. Je ziet bedragen waarvan je denkt: dit kan toch niet de bedoeling zijn. Een ticket van 120 euro dat ineens 350 euro kost omdat “de vraag hoog is”. Alsof je bij de bakker komt voor een brood en de prijs ineens verdubbelt omdat er toevallig vijf mensen achter je staan. Niemand zou dat accepteren. Maar in de muziekwereld gebeurt het elke dag. Het is makkelijk om boos te worden op Ticketmaster, en eerlijk gezegd: dat mag ook. Maar het probleem is groter dan één bedrijf. Het gaat om een systeem waarin één speler bijna alles in handen heeft. Live Nation bezit promotors, zalen, festivals, managementbedrijven én Ticketmaster. Dat betekent dat artiesten vaak geen keuze hebben. Als je in een Live Nation‑zaal wilt spelen, dan moet je via Ticketmaster verkopen. Als je een grote tour wilt doen, dan kom je automatisch in dat ecosysteem terecht. Het is alsof één supermarktketen alle boerderijen, alle vrachtwagens, alle winkels en alle kassa’s bezit. Dan kun je als consument wel zeggen dat je ergens anders wilt kopen, maar dat “ergens anders” bestaat simpelweg niet. En dan is er nog de overheid. In de Verenigde Staten loopt al jaren een antitrustonderzoek. In Europa begint het nu pas te rommelen. Managers van grote artiesten roepen de EU op om in te grijpen. Quebec is een rechtszaak begonnen. In het Verenigd Koninkrijk zijn er hoorzittingen. Maar het gaat allemaal langzaam. Te langzaam voor de fans die nu al jaren worden uitgeknepen. Te langzaam voor de mensen die muziek niet alleen willen horen, maar ook willen voelen. Wat mij het meest raakt, is dat gewone mensen het gevoel krijgen dat ze niet meer meetellen. Dat live‑muziek alleen nog is voor wie het kan betalen. Dat je als fan niet meer wordt gezien als iemand die een artiest steunt, maar als een datapunt in een systeem dat vooral wil weten hoeveel je maximaal bereid bent te betalen. En dat is misschien wel het grootste verlies. Want muziek is geen product dat je optimaliseert. Muziek is een ervaring die je deelt. Een herinnering die je maakt. Een moment dat je meeneemt. Als je “Fix You” hoort in een stadion, of “Someone Like You” in een arena, of “Angels” op een festival, dan gaat het niet om geld. Dan gaat het om verbinding. En toch is er een vreemde link tussen dit hele ticketverhaal en iets wat veel mensen niet meteen zien: de hitparades. Want wat gebeurt er als fans geen tickets meer kunnen betalen? Wat gebeurt er als mensen afhaken omdat ze zich buitengesloten voelen? Wat gebeurt er als de live‑ervaring, die altijd een motor was voor streaming, merch, fandom en cultuur, wegvalt voor een groot deel van het publiek? Dan verandert ook het gedrag dat charts meetellen. Als je geen ticket kunt krijgen, ga je minder streamen. Je voelt minder betrokkenheid. Je koopt minder merch. Je deelt minder op sociale media. Je voelt minder urgentie om een artiest te volgen. En dat heeft direct invloed op de cijfers die wij bij APC Chart elke week analyseren. Charts zijn een spiegel van gedrag. En gedrag verandert als mensen zich niet meer welkom voelen. Daarom raakt dit onderwerp ook ons. Want APC Chart staat voor transparantie. Voor eerlijkheid. Voor data die klopt. Voor een systeem dat uitlegt waarom iets stijgt of daalt. Voor een wereld waarin muziekconsumptie begrijpelijk blijft. En Ticketmaster staat voor het tegenovergestelde: schaarste, onduidelijkheid, stress, en prijzen die niemand kan uitleggen. Het is bijna ironisch dat de plek waar muziek het meest puur zou moeten zijn, de plek is geworden waar de industrie het minst transparant is. Wat mij betreft is het tijd dat we dit hardop zeggen. Niet omdat we tegen bedrijven zijn, niet omdat we tegen artiesten zijn, maar omdat we vóór fans zijn. Want zonder fans bestaat er geen muziekwereld. Zonder fans bestaan er geen charts. Zonder fans bestaan er geen tours. Zonder fans bestaat er geen cultuur. En als je de toegang tot live‑muziek zo moeilijk maakt dat mensen afhaken, dan snijd je uiteindelijk in je eigen toekomst. Het is tijd dat Europa wakker wordt. Het is tijd dat artiesten meer controle krijgen. Het is tijd dat fans weer centraal staan. En het is tijd dat we stoppen met doen alsof dit normaal is. Een ticket kopen zou geen gevecht moeten zijn. Het zou geen gokspel moeten zijn. Het zou geen financiële test moeten zijn. Het zou een moment van voorpret moeten zijn. Een stap richting een avond die je nooit vergeet. De muziekwereld draait om emotie. Om verhalen. Om mensen. En zolang Ticketmaster het systeem blijft behandelen als een spreadsheet, blijft die emotie onder druk staan. Maar fans laten zich niet zomaar wegduwen. Ze blijven proberen. Ze blijven hopen. Ze blijven liefhebben. En misschien is dat wel het mooiste van alles: dat muziek sterker is dan het systeem eromheen. Maar dat betekent niet dat we het systeem moeten laten zoals het is. Want muziek verdient beter. Fans verdienen beter. En eerlijk gezegd: artiesten verdienen ook beter. Want geen enkele artiest wil dat zijn of haar fans zich buitengesloten voelen. Geen enkele artiest wil dat een ticket meer voelt als een belastingaanslag dan als een uitnodiging. Geen enkele artiest wil dat de relatie met fans wordt bepaald door een algoritme dat kijkt hoeveel geld er nog uit iemand te halen valt. Dus laten we het zeggen zoals het is: dit systeem werkt niet. Niet voor fans, niet voor artiesten, niet voor de cultuur. En zolang dat zo blijft, zullen wij bij APC Chart blijven benoemen wat er misgaat. Want muziek is van iedereen. En dat moet zo blijven.
	Amélia

	Back to frontpage
	Current EURO 200
	Previously published colums from apcchart  (year-week)
	2025-15		2025-16		2025-17		2025-18		2025-19		2025-20		2025-21		2025-22		2025-23		2025-24
	2025-25		2025-26		2025-27		2025-28		2025-29		2025-30		2025-31		2025-32		2025-33		2025-34
	2025-35		2025-36		2025-37		2025-38		2025-39		2025-40		2025-41		2025-42		2025-43		2025-44
	2025-45		2025-46		2025-47		2025-48		2025-49		2025-50		2025-51		2025-52		2026-01		2026-02
	2026-03

Euro 200 Performer charts Archives overview Frontpage All charts